Bilge'lik Yolcusu

Sahi gerçekte sen kimsin?

2011-01-05T14:26:00.000-08:00

Alıntıdır

"Bu Kutsal Olan, kendisini gizlemek icin kusurlu gorunmeyi secmiş olabilir mi?" diye dusundu. Tabi ki, olabilirdi! Boyle olmaliydi!

Manastirda uyum ve huzur icinde yasiyorlardi. Uzak koylerden gelen insanlar boyle sevgiyle dolu bir ortamin sicakliginin tadini cikarmak icin manastira akin ederlerdi.

Sonra bir gun ustat dunyaya veda etti. Bir sure kesisler gecmiste yasadiklari gibi yasamaya devam ettiler ama bir sure sonra gunluk rutin ozellikleri olan disiplin ve adanmada gevsemeler basladi. Her gun kapiya gelen koylulerin sayisi gittikce azaldi ve yavas yavas manastir bakimsiz ve ruhsuz bir yere donustu.

Kisa bir sure sonra kesisler aralarinda tartismaya, cekismeye basladilar. Bazilari parmaklarini sallayarak baskalarini sucladi, bazilarinin da icleri sucluluk duygusu ile doldu. Manastir duvarlarindaki enerji bu husumet ile catirdadi. Sonunda, kidemli kesis artik bu olumsuz atmosfere dayanamaz oldu.

İki gunluk yuruyus mesafesinde munzevi bir ustadin yasadigini duyan kesis onu aramak icin zaman kaybetmeden yola koyuldu. Ormandaki inziva yerinde ustadi bulunca, ona manastirin dustugu uzucu durumu anlatti ve tavsiye istedi.

Ustat gulumsedi. "Aranizda yasayan, Tanri'nin enkarnasyonu olan biri var. Etrafindakiler tarafindan saygi gormedigi icin, kendisini gostermemeyi seciyor. Bu yuzden manastirin durumu gittikce kotulesiyor."... Bu sozleri soyledikten sonra ustat sessiz kaldi ve baska bir sey soylemedi. Manastira donus yolu boyunca, kesis kardeslerinden hangisinin "Enkarne Olan" olabilecegini merak etti durdu.

"Belki o, yemeklerimizi yapan Jaspar kardestir" dedi kendi kendine. Ama bir saniye sonra, "Hayir, o olamaz. O pasakli ve aksi biri. Ustelik yaptigi yemeklerin tadi tuzu yok" diye dusundu.

Sonra, "Belki bahcivanimiz, Timor kardestir" diye dusundu. Bu dusunceyi de cabucak reddetti. "Suphesiz" dedi yuksek sesle. "Tanri tembel olamaz ve Timor kardesin yaptigi gibi asla yabani otlarin her yeri kaplamasina izin vermezdi."

Sonunda, kardeslerinin her birinde kusurlar bularak hicbirini Tanri'nin enkarnesi olmaya layik gormedi ama geriye kimsenin kalmadigini da fark etti.

Oysa Ustat ona kesislerden birinin o ozel kisi oldugunu soylemisti. Sonra birden aklina bir fikir geldi. "Bu Kutsal Olan, kendisini gizlemek icin kusurlu gorunmeyi secmis olabilir mi?" diye dusundu. Tabi ki, olabilirdi! Boyle olmaliydi!

Manastira ulasinca, ustadin soylediklerini hemen kardeslerine anlatti ve onlar da Kutsal Olan'in aralarinda yasadigini ogrenince saskina donduler.

Her biri, Enkarne Olan Tanri'nin kendisi olmadigini bildigi icin, diger kardeslerini dikkatle incelemeye ve aralarindan kimin Kutsal Olan oldugunu belirlemeye calisti. Ama hepsi de digerlerinin hatalarini, kusurlarini ve basarisizliklarini goruyordu. Eger Tanri aralarinda ise, kendisini cok iyi gizliyordu. Enkarne Olan'i kendileri arasinda bulmak zor olacakti.

Bircok tartismadan sonra, sonunda birbirlerine karsi nazik ve sevgi dolu olmak icin caba gostermeye karar verdiler. Birbirlerine Enkarne Olan'a karsi dogal olarak gosterecekleri saygi ve onur ile davranacaklardi .

Eger Tanri gizli kalmakta israr ediyorsa, o zaman her bir kesise, sanki Kutsal Olan' oymus gibi davranmaktan baska secenekleri yoktu.

Her biri digerlerinde Tanri'yi gormeye o kadar yogunlasmisti ki, bir sure sonra kalpleri birbirlerine karsi sevgiyle doldu. Zaman gectikce, Tanri'yi sadece birbirlerinde degil, herkeste ve her seyde gormeye basladilar.

Gunler sevgi dolu ve yasam sevinci icinde keyifli gecmeye baslamisti. Manastir bu sicacik atmosferin isigini bir deniz feneri gibi yaydi ve kisa sure icinde koyluler oradaki sevgi ve sayginin sicakligini iclerine doldurmak icin yine manastira akin ettiler.

Bir sure sonra kidemli kesis, verdigi sir icin tesekkur etmek uzere ustada bir ziyaret daha yapmaya karar verdi. "Enkarne Olan'in kimligini kesfettiniz mi?" diye sordu ustat.

"Evet" diye yanitladi kidemli kesis. "O'nun hepimizin icinde oldugunu gorduk."

Ustadin yuzunde kocaman bir gulumseme belirdi....

Ozsaygi ve sevginin mucizesini anlatan ne guzel bir hikaye.

Sahi, Sen gercekten kimsin?

Sevgiyle hosca olun.

HOŞGELDİN 2011

2011-01-01T05:15:00.000-08:00

KATE NOWAK tarafından kaleme alınmış yeni yıl kutlamasını noktasını değiştirmeden alıyorum sayfama. Umarım okuyan herkes benim kadar sever...
Tüm sevdiklerinizle birlikte olacağınız mutlu ve şanslı bir yıl dilerim.

http://www.mayyoubeblessedmovie.com/

Tum iyi seyler ile kutsan…

Sevinclerin, gece gokyuzundeki yildizlar gibi sayisiz olsun..

Yengilerin tum dunyanin okyanuslarinin tum sahillerindeki kum tanelerinden daha bol olsun..

Yoksunluk ve mucadele yasamindan daima yok olsun..

Ve guzellik, duzen ve bolluk daimi yoldaslarin olsun..

Sectigin her yol saf ve iyi ve latif olana gotursun..

Her suphenin ve korkunun yerini, sen etrafinda Yuksek Bir Gucun kanitini gozlemlerken, derin, ebedi bir guven alsin…

Ve sadece karanlik oldugunda ve hayatin firtinalari geldiginde,

Varliginin ozundeki isik dunyayi aydinlatsin…

Olcunun otesinde sevildiginin daima farkinda olasin ve karsiliginda kosulsuz sevmeye istekli olasin…

Daima Tanri’nin kollarinda korundugunu ve sakindigini hissedesin, aziz tutulan bir cocuk gibi…

Ve yargilamak icin bastan ciktiginda, hepimizin BIR oldugumuz,

Ve dusundugun her dusuncenin, herkese ve her seye dokunarak Evren’de yankilandigi sana hatirlatilsin…

Ve geride durdugunda, kendini alikoydugunda, sevginin ozgurce aktiginda en iyi sekilde aktigini,

Ve en buyuk armagani verirken aldigimizi hatirlayasin…

Her zaman muzigin ve kahkahan olsun..

Ve her firtinayi bir gokkusagi takip etsin…

Memnuniyet her hayal kirikligini yikasin,

Sevinc her uzuntuyu cozsun,

Ve sevgi her aciyi hafifletsin…

Her yara bilgelik getirsin..

Her sinav zafer getirsin,

Ve her gecen gun ile, onceki gunden daha cok bolluk icinde yasayasin..

Kutsanasin..

Ve baskalari da senin tarafindan kutsansin.

Bu senin icin kalbimin dilegidir…

Kutsanmis olasin..

Kate Nowak

YENİ BİR YIL YAKLAŞIRKEN...

2010-12-29T01:42:00.000-08:00

Güzel ülkemde kimi insanlar yılbaşı için hazırlıklar yaparken kimileri bunu şiddetle kınamakta ve yılbaşı kutlamanın, çam ağacı süslemenin günah olduğunu bile söylemekteler. Oysa çok hoş bir şekilde tüm öğeleri birleştirerek bir kutlama yapıyoruz. Şükran günü hindisini pişiriyor, çam ağacımızı süslüyor ve yeni gelen yılın hoş gelmesi için sevinçli karşılamalar yapıyoruz biz bazı gönlü güzeller. peki bu adet nereden gelmiş bilen var mı? Evet var, muhteşem araştırmacı, bilimkadını, gönlü ve enerjisi genç ,sevgili
Muazzez İlmiye Çığ araştırmalarını açıklamış. Bu adet nereden ve kimlerden gelmiş. Buyrunuz ;
ÇAM
SÜSLEME
GELENEĞİ

Hıristiyanları n İsa'nın
doğuşu olarak kutladığı Noel bayramı, çok eski
Türklerin yeniden
doğuş bayramıdır.

Türklerin, tek
Tanrılı dinlere girmesinden önceki inançlarına göre,
yeryüzünün tam ortasında bir akçam ağacı
bulunuyor.

Buna hayat
ağacı diyorlar. Bu ağacı, motif olarak bizim
bütün halı, kilim ve işlemelerimizde
görebiliriz.

Türklerde
güneş çok önemli. İnançlarına göre gecelerin
kısalıp gündüzlerin uzamaya başladığı 22
Aralık'ta gece gündüzle savaşıyor.

Uzun bir
savaştan sonra gün geceyi yenerek zafer kazanıyor.
İşte bu
güneşin zaferini, yeniden doğuşu, Türkler büyük
şenliklerle akçam ağacı altında
kutluyorlar.

Güneşin
yeniden doğuşu, bir yeni doğum olarak
algılanıyor.

Bayramın adı
NARDUGAN

(nar=güneş,
tugan, dugan=doğan) Doğan güneş.

Güneşi geri
verdi diye Tanrı Ülgen'e dualar ediyorlar.

Duaları
Tanrıya gitsin diye ağacın altına hediyeler koyuyorlar,
dallarına bantlar bağlayarak o yıl için dilekler
diliyorlar Tanrıdan.

Bu bayram için,
evler temizleniyor. Güzel giysiler giyiliyor. Ağacın
etrafında şarkılar söyleyip oyunlar oynuyorlar.
Yaşlılar,
büyük babalar, nineler ziyaret ediliyor, aileler bir araya
gelerek birlikte yiyip içiyorlar.

Yedikleri; yaş
ve kuru meyveler, özel yemek ve şekerleme. Bayram, aile ve
dostlar bir araya gelerek kutlanırsa ömür çoğalır,
uğur gelirmiş.

Akçam ağacı
yalnız Orta Asya'da yetişiyormuş.
Filistin'de bu ağacı bilmezlermiş.

yüzden bu
olayın Türklerden Hıristiyanlara geçtiği ve bunu
da Hunların Avrupa'ya gelişlerinden sonra onlardan
görerek aldıkları
söyleniyor.

İsa'nın
doğumu ile hiç ilgisi yok.

"Doğum,
güneşin yeniden
doğuşu"

Sümerolog
Muazzez İlmiye ÇIĞ

.

2010-05-29T12:55:00.000-07:00

Alıntıdır-

Bu yazı bana sevgili Pretty'den geldi. Meraklısı olduğum konuları bildiği için, eline geçen böyle güzel yaşam öykülerini bana gönderir. Hikayemiz sabır, cesaret ve dürüstlükle ilgili. Kişisel gelişimimiz için bizi en zorlayan konular yani. Sevgili Pretty'e teşekkürlerimle...

Bir zamanlar giderek yaşlanan ve arkasında bir veliaht bırakması gerektiğini anlayan Çinli bir hükümdar vardı. Vezirlerinden veya çocuklarından birisini veliaht seçmek yerine, farklı birşey yapmaya karar verdi bu hükümdar.

Ülkesindeki bütün gençleri huzuruna çağırdı ve onlara şöyle seslendi:

"Artık tahttan çekilmemin ve ...yerime yeni bir hükümdar seçmemin vakti geldi. Hükümdar olarak içinizden birisini seçeceğim." Gençler bu sözleri şaşkınlıkla dinliyorlardı. Hükümdar devam etti:

"Bugün herbirinize bir tohum vereceğim. Tek bir tohum. Ama bu çok özel bir tohum. Hepinizin . evlerinize dönüp o tohumu ekmenizi, sulamanızı ve bir yıl sonra tohumdan çıkan bitkiyle geri gelmenizi istiyorum. O zaman bana getireceğiniz bitkiler hakkında hüküm verip benden sonra tahta geçecek hükümdarı seçeceğim."

Saraya çağrılanların arasında Ling isminde bir genç vardı, ve herkes gibi ona da bir tohum verildi. Ling, eve dönüp başından geçenleri heyecanla annesine anlattı. Annesi ona bir saksı ve biraz da toprak verdi. Ling, tohumu itinayla ekti, onu güneş ışığı görebileceği bir pencere kenarına koydu. . Her gün saksıya su vererek bitkinin tohumun açıp açmadığını kontrol etti.

Üç hafta kadar sonra, Lingin mahallesindeki gençlerden bazıları tohumlarının nasıl açtığını, bitkilerin nasıl büyümeye başladığını anlatmaya başladı. Ling bu sözleri duyduktan sonra her defasında eve gidip kendi tohumunu kontrol ediyordu. Gelgelelim, saksının içinde büyüyen hiçbir şey görünmüyordu. Haftalar birbirini kovaladı, ama değişen hiçbir şey olmadı.

Bu arada, . Lingin arkadaşları ballandıra ballandıra saksılarmdaki çiçeklerden bahsediyordu hep. Lingin ağzını ise bıçak açmıyordu, çünkü hakkında konuşacağı bir çiçeği yoktu. Elinde toprak dolu bir saksı vardı o kadar. Ve artık başarısız olduğuna inanmaya başlamıştı.

Aradan altı ay geçti. Lingin saksısında çiçekten eser yoktu hâlâ. Tohumunu çürüttüğüne kanaat getirmişti Ling. Başka herkesin kocaman çiçekleri, ya da ağaç fidanları olmuştu, ama onun koca bir saksısı, o kadar!

Nihayet bir yıl tamamlandı ve ülkenin gençleri yetiştirdikleri bitkileri karar vermesi için hükümdarın huzuruna getirdiler. Ling, annesine boş bir saksıyı hükümdara götüremeyeceğini söylediyse de, annesi saksıyı götürmesini ve dürüst davranmasını öğütledi. Lingin sıkıntıdan karnı bile ağrıdı, ama annesinin haklı olduğunu bildiğinden sözünü tuttu. Böylece, o da boş saksıyı saraya götürdü.

Saraya ulaştığında diğer . gençlerin getirdiği çeşit çeşit bitkiler karşısında hayrete düştü. Hepsi de güzel renklerde, güzel biçimlerdeydi ve nefis kokular yayıyorlardı. Birbirlerine çiçeklerini nasıl böyle güzel yetiştirdiklerini ciddi ciddi anlatan diğer gençler, Lingin elindeki boş saksıyı görünce kahkahalarla güldüler. Birkaçı da onun durumuna üzüldü ve omzuna dokunup "Boş ver, elinden geleni yapmışsın!" dediler.

Hükümdar gençlerin yanına geldi ve bitkileri inceledi. Bu sırada, Ling arkalara kaçıp gizlenmeye . çalışıyordu. "Ne kadar da büyük ağaçlar ve çiçekler yetiştirmişsiniz öyle!" dedi hükümdar. "Bugün içinizden birisi yeni hükümdar olarak tayin edilecek."

Birden, imparator elinde boş saksıyı tutan Lingi gördü. Hemen, muhafızlarına onu yanına getirmelerini emretti. Ling korkudan titremeye başladı. "Hükümdar başaramadığımı gördü, herhalde beni öldürtecek!" diye düşünüyordu.

İmparator, yanına getirilen Lingin ismini sordu, o da cevapladı. Diğer gençlerin hepsi gülmeye ve kendi aralarında Lingle alay etmeye başladılar. Hükümdar bir el hareketiyle hepsini susturdu. Lingi yanına aldı, sonra da kalabalığa ilan etti: "Yeni imparatorunuzu selamlayın! Adı Ling!" Ling kulaklarına inanamadı. Tohumundan tek bir filiz bile çıkmamışken nasıl imparator olabilirdi ki?

Hükümdar konuşmasına devam etti: "Bir yıl önce herbirinize bir tohum verdim,

onu ekip sulamanızı istedim ve bir yıl sonra da bana getirmenizi istedim.

Ama sizlere verdiğim tohumların hepsi kaynatılmıştı

ve dolayısıyla da filiz açmaları mümkün değildi.

Ling hariç hepiniz bana çeşit çeşit ağaçlar,

bitkiler ve çiçekler getirdiniz. Tohumunuzun büyümediğini görünce,

size verdiğim tohumun yerine başka bir tohum ektiniz. (Tohumu değiştirip başka tohum ektiniz)

İçinizden sadece Ling ,

kendisine verdiğim tohumun olduğu saksıyı bana getirme cesaretini
ve dürüstlüğünü gösterebildi. Bu yüzden, yeni imparatorunuz o olacak."

Arsız kadının tekiyim...

2010-02-18T13:10:00.000-08:00

Bu yazıyı ben yazmadım ve ne yazık ki yazarının kim olduğunu da bulamadım. Ama neredeyse kendim yazmışım gibi hissettirdi ve paylaşmak istedim.
Alıntıdır efendim,

Arsız kadının tekiyim...

Makyajımı yapmadan sokağa çıkmamak,

Saçlarımı her zaman bakımlı tutmak,

Ahım gitmiş vahım kalmışken bile kendimi kadın gibi
hissetmek istiyorum.

Tırnaklarım her zaman kırmızı ojeli, dudaklarımda nar
kırmızısı rujum,

En şişko halimde bile kot giymek istiyorum.

Arkadaşlarımla komşuculuk oynamak istiyorum.

Kahkaham yeri göğü inleten, ağzımın kenarındaki çizgiler artık gülmekten ve konuşmaktan iyice belirginleşmişken bile mimikleri abartılı, eli kolu hiç durmayan bir kadın olmak istiyorum.

Mitinglere elimde bastonum, kolumda torunum katılmak,

Eşin dostun yardımıyla pankart açmak,

Yağmur altında bacak ağrıları içinde kıvranarak konser izlemek istiyorum.

Kar yağınca torunlarımı çağırıp düşüp kalçamı kırmadan karla oynaşabilmek için, "Koşun kar getirin, kartopu atalım evi batıralım, sonra temizlersiniz!"
demek istiyorum.

En yakın arkadaşımın aldığı güzelim dut ağacımın altında, dizlerimizde kareli battaniyelerimiz,

Fonda U2,

Elimizde en sevdiğimiz ve bir türlü vakit bulup okuyamadığımız kitaplar,

Sehpamızda rakı, meze ve balıklar,

Gözlerimizde burnumuzun ucuna düşmüş kırmızı kemik gözlüklerimizle,

İki sayfa okuyup kıkırdayarak dedikodu yapmak,

Hayatı kutlamak,

Erkekleri çekiştirmek,

Yakalanınca da kızaran yanaklarımızdan makas alınmasını istiyorum.

Camları kalınlaşmış gözlüklerimle, hala kendi arabamı kullanmak, hatalı sollama yapan yaramazlara camı açıp el kol hareketleriyle kızmak istiyorum.

Torunlarımın aşk hikayelerini dinlerken, onlara acayip fikirler vermek istiyorum.

Onların en afacan sırdaşı ben olayım istiyorum.

Kendi yaramazlıklarımı anlatıp anlatıp "Siz de yapın çok eğlenceli, anne babanız kızarsa bana yollayın!" diyerek onları şımartmak istiyorum.

O yaşımda erik ağacının tepesine çıkıp erik toplamak istiyorum!

Çağlayı tuza banıp yemekten dilim her bahar yara olsun istiyorum!

Arkadaşlarıma en olmadık şakaları yapıp, çocuklarımı utandırmak istiyorum.

Ellerim titrediğinde klavyede rahatça yazabilmek için, Apple' a mektup yazıp her bir klavye tuşunu kafam kadar yapmalarını talep eden, ilk Türk kadını olmak
istiyorum.

Gece vakti dalgalı denize girip boğulacak olduğum için zar zor kurtarılıp kocamdan azar işitmek,

Gecenin köründe uyanıp "Uykum kaçtı, midemde gaz var kalk yürüyüşe gidelim!" deyip uykusunu böldüğüm için, şap şup öpülmek istiyorum.

En pörsük halimde bile bana baktığında hayat arkadaşımın,

kendimi her halimde güzel hissettiren o afacan aşık gülüşünü görmek,

Anında yaramazca gözlerim dolu bir cevap vermek istiyorum.

En geç yaşımda, bugünkü kadar aşık olmaya devam etmek istiyorum.

Büyüyünce ben,

Hala küçücük bir çocuk gibi,

İçimden geldiği gibi yaşamak istiyorum.

Bir kadın

GÜZEL GÜNLERE 2

2010-01-12T15:55:00.000-08:00

Dünyanın içinde bulunduğu kaotik ortamda kendimizi nasıl dengede tutacağız ve değişim için neler yapmamız gerekiyor?
Farkındalık ve Bilgelikle davranmak öğütleniyor ilk başta. Peki ama nasıl Bilge olacağız? Şöyle tanımlıyorlar:
Küçük bir çocukla birlikte vapura bindiğimizi düşünelim. Küçük bir çocuk vapurda herşeye hayretle bakar, dalgalar, deniz, diğer vapurlar, binalar, kıyılar, simit atılan martılar herşey onu hayrete düşürür ve heyecanla o anı yaşar. Bu heyecanla anı yaşamak haline "Başlangıç Zihni" adı veriliyor. Bu hal "Bilgelik" hali. Biz onun yanında tüm bunları bilmenin rahatlıyla sakin sakin otururuz, işte bu da Bilgililik oluyor. "Tamam, ben onu biliyorum" dediğimiz anda Bilgelik erteleniyor. Çünkü Bilgelik akıl veya mantıkla ilgili öğrenilebilen bir şey değil. Aşık olmak gibi, yaşayarak öğrenilebilecek "Ben ol ki anla hali. Bilgelik ile ilgili bilgiler bizi Bilge yapmıyor ama bu bilgileri gizeme, içimize dalmak için kullandığımızda doğru yolda oluyoruz.
Ne yazık ki, günümüz kültürü sessizliği, dinginliği yaşatmıyor. Kendimizden biliyorum, sevgilim günlerdir içe dönüş çalışmaları yapmak için, biraz meditasyona dalmak için koltuğuna oturuyor ve 5 dakika sonra bir bakıyorum tv açılmış, ya da bilgisayarda müzik dinliyor. Zaten zihinlerimiz arap saçı gibi daha doldurmanın ne anlamı var? Ama bu ciddi bir disiplin işi ve pek çoğumuzu zorluyor. Oysa üç boyutta yaşarken, ışık bedenlerimiz için en büyük beslenme sessizlikte oluyor. Bu sessizlik dış mekandaki sessiz ortam değil, içimizdeki dingin, sessiz, huzur alanı en büyük zenginliğimiz ve en büyük güç alanımız.
İçe dalış, içi algılayış Bilgelik yolunun olmazsa olmazıdır. Nasıl ki yüzmeyi denize dalmadan öğrenemiyoruz, Bilgeliği de içe dalmadan yaşayamayız. Bilgelik; içe dalışlarla başlar, içteki huzur noktasından mucizeler gerçekleştirme noktasına kadar gider.
"İnsan dışa doğar,
İçe gelişir."
Bunu sağlamak için meditasyon yapmalıyız. Meditasyonlar:
* Zihne hakimiyeti kolaylaştırır, zihnin vıdı vıdısını susturur.
* İçte bulunan sevinç, huzur ve mutluluğun dış yaşama yansıtılmasını sağlar.
* İçteki Tanrısallığı yaşayıp, dışarıda mucizeler gerçekleştirmeyi sağlar.
Sevgili egolarımız yalnızlığı ve sakinliği pek istemediği için, insan arar, duygu arar. Ama zaman zaman tek başımıza kalmalı ve içe dalış meditasyonları yapmalıyız. Bu meditasyonlar, giderek mutluluk arttırıcı bir hobi haline gelecektir.
Aslında meditasyon yapılmaz, o da bir haldir çünkü hissedilir. Kendinden hoşnut olma halidir, hiçbir şey yapmama halidir, hiçbir şey yapmadığın halde mutlu olma halidir, sessizlikte var olma halidir, zihnin gürültüsünü durdurma halidir. Zamanla öyle büyük coşku duyuyor ki insanlar, sürekli bu halde kalmak istiyorlar.
En kolay başlangıç nefese odaklanarak yapılan, çünkü odaklandığınız nefesi alıp verirken zihin oyunları geride kalıyor.
Dünyanın maruz kaldığı değişim- dönüşüm enerjileri çok güçlü, ve üzerimizde çok büyük bir basınç oluşturuyor. Dışarıda olduğumuzda akan negatif enerji alanlarında bulunabiliyoruz, bazen bu alanları kendimdiz de yaratabiliyoruz. Olumsuz tavır, negatif söz bizden de kaynaklanabiliyor ve bizden çıkan bize katlanarak dönüyor. Bu nedenle ortamda negatiflik, sıkıntı duygusu hissettiğimiz ortamlardan mümkünse hemen çıkmalı, çıkamıyorsak, bildiğimiz yöntemlerle kendimiz korumalıyız. (Ben evden çıkarken, beyaz ışıkla sarıyorum tüm bedenimi ve bilgisayar programlar gibi programlıyorum onu. Çoğunlukla başaramıyorum ama başardığımda, ki bu oran 1/10, herşey muhteşem oluyor, her işim rast gidiyor ve herşey denk geliyor.)

Kendini negatif, düşük enerjili, sıkıntılı hissetmek, ortamdan, mekandan, insandan kaynaklanabilir. Müzik, filmler, tv, haberler negatif enerji alanı yaratabilir. Bilgelik, negatif, düşük enerji alanları fark etmemizi sağlar. Fark ettiğimizde de bize vereceği zararı engelleyebiliriz.
Bitkiler ve hayvanlar üzerinde yapılan klinik deneylerde sevgi ve pozitif enerji verilen deneklerin bağışıklık güçlerinin arttığı, daha sağlıklı ve verimli oldukları gözlenmiştir. Bağışıklık sistemi güçlü canlılar, etraflarında hastalık olduğunda hastalanmazlar ve felaketler onları bulmaz. Farkında olduğumuz zaman yaşam daha kolaylaşır, rahatlar, hafifler.

"Siz O'nu arayın,
geri kalan herşey size verlecektir."
Hz. İSA

"Beden dalında bir mücevher var,
O mücevherin madenini ara
Amma dışarda değil,
Kendinde ara."
MEVLANA

Biz yolumuzdaysak, hizalanmışsak, müsibetler bizden uzaklaşır, felaketler bize uğramaz. Sistem bizi bunlarla sınamaz, çünkü biz zaten yolumuzdayızdır.
* Frekansları yüksek tutacağız.
* Pozitif şeyleri hayatımıza sokacağız.
* Sarfedilen sözler, niyetler, istekler çift taraflı çalışır. Dikkat etmeliyiz.

Ayrıca 15 ocak Güneş tutulması önemli bir fırsat.Hayatımızdan çıkmasını istediğimiz incenmeler, kırılmalar, öfkeler, kıskançlıkları salıvermek için, bağışlamalar,tövbeler için oturup sakin kalmalı ve kendi üzerimizde çalışmalıyız. Dua edelim, tövbe edelim, affedelim. Hayatımıza almak istediğimiz güzellikler için niyetler tutup, kabuller yapalım. Yarın bir sevgi ağı oluşturalım. Bir sinerji yaratalım. Evren için, samanyolu için, dünyamız için, sevdiklerimiz ve kendimiz için en yüce hayrımıza hayatlarımıza bolluk, bereket, sağlık, mutluluk, sevinç, huzur, AŞK dolsun. O DOLSUN.

AMİN.

GÜZEL GÜNLERE 1

2010-01-11T15:43:00.000-08:00

Doksanlı yılların başlarında okuduğum bazı kitaplarda, ikibinli yıllarda dünyada neler olacağı, dünyanın ve bizim nasıl değişimlerden geçeceğimiz gibi konular vardı. Bunları okurken hepsi bana kurmaca gibi geliyordu. Ama şimdi içinde yaşadığımız dünyaya, içinde yaşadığımız ülkeye, bireyi olduğumuz topluma bakınca okuduklarımın gerçekleştiğini görüyorum. Sanki bizim çağ dünyanın sonunu görmek için burada olmayı seçmiş. Dünya ekonomik, sosyal, siyasal bir çalkantının içinde ve heryerde kaos var. Çıkarlar için yapılan savaşlar, çıkarlar için yapılan kavgalar, cinayetler, hırslar, öfke , ihanet, vefasızlık, kızgınlık sarmış heryeri dört bir taraftan. Ve dağdan yuvarlanan bir çığın giderek büyümesi, yuvarlandıkça ve büyüdükçe önüne çıkan her şeyi silip süpürmesi gibi muazzam bir çöküş, bir yokoluş dönemi geçiriyoruz. İnsani vasıfları fazla olan insanlar, yüreği sevgi dolu, vicdanı olan ve şefkatli insanlar bir şeyler yapmak için çırpınıyor, acı çekiyor, depresyona giriyorlar.
Peki neler oluyor? Bizler ne yapmalıyız? Bu büyüyen çığın altına kalmamak, ezilmemek için nasıl önlemler almalı, yüreklerimizi bu acılardan nasıl korumalıyız?
Şimdi aklımda kaldığınca, dilimin döndüğünce bildiklerimi paylaşmak için bunca aradan sonra yazmaya karar verdim.
Sevgili mavi planetimiz, güzel dünyamız bir geçişe doğru yol alıyor. Bu geçiş için de hazırlanıyor. Bizler de geçiş için hazırlanmaktayız. Bedensel ve ruhsal olarak hazırlanmaktayız.
İçinde olduğumuz dönem tüm kutsal kitapların Mahşer, kıyamet, diye adlandırdıkları dönem. Bu kaos, bu karmaşa, ve duygusal çalkalanmalar o yüzden. Bu dönemde dengede kalmak, dramalara kapılmamak, kaos ortamlarından kendimizi uzak tutmak zorundayız. Nasıl olacak peki???
Öncelikle bilinçli olmalı, psikolojik olarak ve ruhsal olarak kendimizi hazırlamalıyız. Bu dönemde etrafımızdaki insanlara yardım etmek pek mümkün olamayacak, çünkü en yakınımızdaki insanların bile realitesini değiştirmek mümkün değil. Yardım almak ancak değişmeyi istemekle mümkün, değişmeyi istemeyen , imkansızlıklara, trajedilere ve drama kendini kaptırmış insanları zorla değiştiremiyoruz ne yazık ki.
Tüm bu kaosun içinde eski olan ne varsa çökecek, eski realiteler, eski yöntemler, eski sistemler eski olan herşey değişmek için, dönüşmek için çökecek. Ama farkında olanlar ve farkındalığı artanlar ilahi sistemden destekler görecekler.
Bu dönemde hizmet, sevgi, beraberlik, BİZ bilincinde olmak ve o bilinçte kalabilmek çok önemli. Çünkü ihtiyacımız olan en önemli şey" BİRLİK BİLİNCİ", "BİRLİK ENERJİSİ", "SİNERJİ"
Dünyada kendimize en yakın olarak gördüğümüz ailemiz, akrabalarımız, arkadaşlarımız bile bizimle aynı ruh ailesinden olmayabilir.Ruh ailemiz yakın realitede, yakın frekansta olduğumuz insanlardan oluşur. O nedenle en yakınımızdaki insanla aynı dili paylaşamazken bazen yeni tanıdığımız birisi kırk yıllık dostumuz gibi yakınımız oluverir. Çükü ruh ailelerinin birleşme zamanındayız.
Bu dönemde zaman enerjileri çok hızlandı, geçmişte 24 saatte pek çok şeye yeterken, şimdi tek bir şey yapmaya zaman yetmiyor. Geçmişte birkaç ayda bir önemli birşey yaşanırken, şimdi neredeyse hergün önemli şeyler yaşanıyor. Enerjiler, zaman hızla değişirken bizlerde eski ben'den yeni ben'e geçiyoruz. Eğitimler, eğilimler, eski kalıpları bırakıcak, değişeceğiz.
* Öncelikle zaman ve enerjilerimizi alan, negatife götüren, frekansımızı düşüren insanlara ve olaylara hoşgörülü olmayı bırakmak zorundayız. En azından uzaklaşmalıyız.
* Hayatımızı sadeleştirmek zorundayız. Fazlalıklarımızı ayıklayıp dağıtacağız. Sanki iki yıllık
ömrümüz kalmış gibi hayatımızdaki fazlalıkları vereceğiz, sadeleşeceğiz.
* Gönlümüzü coşturan,frekansımızı yükselten, bizi mutlu eden şeyleri yapmalıyız.
* Yavaşlamalıyız. Sakin ve yavaş, koşuşturmadan yaşamalıyız. İhtiyaç duydukça dinlenmeli,
bol bol uyumalıyız. Çünkü vücutlar, kimyamız değişmekte.
* TV'de, gazetelerde haberleri okumayı bırakmalıyız. Mutsuz eden film, dizi, program
izlememeliyiz.
* Bol bol sıvı almalıyız. SU orucu yapmalı, bitki çayları ve doğal kaynak suları içmeliyiz. Sindirim
sistemini çok zorlamamalı, dinlendirmeliyiz.
* Diyafram nefesi almalı, nefes egzersizleri yapmalıyız. Çünlü doğru nefes, yaşam enerjimizi arttırır.
-
konu çok önemli oldğu için devam edeceğim efendim.

AÇIN ELLERİNİZİ.....

2009-11-29T08:27:00.000-08:00

Uzunca bir aradan sonra, posta kutuma gelen ve ne yazık ki yazarı belli olmayan bir yazıyı paylaşmak istedim. Acısız kansız, feda edebildiklerimizin bayramı olsun. Bayram tadında günler dileğiyle....
-Alıntıdır:

Asya'da maymun yakalamak için kullanılan bir çeşit tuzak vardır. Bir
Hindistan cevizi oyulur ve iple bir ağaca veya yerdeki bir kazığa bağlanır.
Hindistan cevizinin altına ince bir yarık açılır ve oradan içine tatlı bir
yiyecek konur.. Bu yarık sadece maymunun elini açıkken sokacağı
büyüklüktedir. Yumruk yaptığında elini dışarı çıkaramaz. Maymun tatlının
kokusunu alır, yiyeceği yakalamak için elini içeri sokar, ama yiyecek
elindeyken elini dışarı çıkarması olanaksızdır. Sıkıca yumruk yapılmış el, bu
yarıktan dışarı çıkmaz. Avcılar geldiğinde maymun çılgına döner ama,
kaçamaz. Aslında bu maymunun tutsak eden hiçbir şey yoktur onu sadece, Onun
kendi bağımlılığının gücü tutsak etmiştir. Yapması gereken tek şey elini
açıp yiyeceği bırakmaktır. Ama zihninde açgözlülüğü o kadar güçlüdür ki, bu
tuzaktan kurtulan maymun çok nadir görülür.

Bizleri de tuzağa düşüren ve orada kalmamıza neden olan şey, arzularımız ve
zihnimizde onlara bağımlı oluşumuzdur. Tüm yapmamız gereken elimizi açıp
benliğimizi, bağımlı olduğumuz şeyleri serbest bırakmak ve dolayısıyla özgür
olmaktır !!!

Ben, maymuna benzer yanımız olarak sahip olduğumuzu düşündüğümüz her şeyin
bizim için birer tuzak olduğunu fark etmiyor oluşumuz olduğunu düşünüyorum:

-Çoğunlukla konuşmaktan fazla bir özelliğini kullanmadığımız son model cep
telefonlarına sahip olmak,

-Ortalama 15 m2´sini kullandığımız ama kullandığımız alandan 20-30 kat büyük
evlere sahip olmak,

-Belki bir kez giydikten sonra çok uzun süre dolabımızın bir köşesinde
unuttuğumuz günün modasına uygun giysilere sahip olmak,

-Okumadığımız kitaplara sahip olmak,

-Asla kadranın gösterdiği sürate ulaşamayacağımız en süratli arabaya sahip
olmak,

-Bize günde 35 kez zamanı, başkalarına sürekli zenginliğimizi gösteren kol
saatlerine sahip olmak,

-Vakit bulup gidilemeyen, gidilse bile dinlendirmekten çok uzak, tabiri
caizse yorgunluktan haşatımızı çıkaracak deniz kenarına yakin bir yazlık,
bir dinlence evine sahip olmak,

-Faizi, getirisi zarara uğramasın diye kıyıp harcanamasa bile bol sıfırlı
bir banka defterine sahip olmak,

-Dünyalarına ve güzelliklerine katılamadığımız, asla yeterli vakit
ayıramadığımız başarılı ve diğerlerininkinden daha güzel çocuklara sahip
olmak,

-Vaktimize, nakdimize, aklımıza, çenemize zarar verse bile bir futbol takimi
taraftarlığına sahip olmak,

-Sağlığımıza, düzenimize, beynimize korkunç zararlar verse bile envai çeşit
içkilerin bulunduğu gösterişli, dekoratif bir mini bara sahip olmak,

-Oturmadığımız koltuk takımları,

-İzlemediğimiz dev ekran televizyonlar,

Kullanmadığımız, faydalanmadığımız daha neler nelere sahip olmak... Ya da
sahip olduğumuzu sanmak...

O maymun gibi avucumuzda tuttuğunuz surece (faydalanamasak bile) sahip
olduğumuzu sanmıyor muyuz? Ve ancak parmaklarımızı gevşetip bunlardan vazgeçtiğimiz zaman gerçekten özgür olup tüm yeteneklerimizi kullanabilir hale
gelmeyecek miyiz?

Aslında biz bu dünyaya sahip olmaya değil, şahit olmaya gelmişiz.

Ah bunu bir anlayabilsek...

NİCE NİCE MUTLU YILLARA SEVGİLİM...

2009-09-21T10:56:00.000-07:00

2009-09-15T01:01:00.001-07:00

Bir kadina ne verirseniz verin, onu daha da buyuk hale getirir...
Ona sperm verirseniz, size bir cocuk verir;
Ona bir ev verirsiniz,size bir yuva verir;
Ona sebze verirsiniz, size yemek verir.
Ona bir gulucuk verirsiniz, size kalbini verir.
Ona bir sarki soyleyin ,size Konser verir,
Kendisine verileni,carpip cogaltarak geri verir...
Bu yuzden ona camur atarsaniz ,karsiliginda bir bataklikta bogulmaya
hazir olun...

İYİ Kİ DOĞDUN GÜLYÜZLÜM... İYİ Kİ VARSIN PUFURCUĞUM...

2009-09-09T10:26:00.000-07:00

Canım,
Harika bir yaşa giriyorsun bu gün...
Harika geçsin her günün...
Beklediğin "her şey" gelsin...
Sağlığın, bolluğun, şansın daim olsun...
Artsın eksilmesin,
Taşsın dökülmesin,
Güzel yüzün hep gülsün...
Sevdiğin hayırlısıyla gelsin evine...
AŞK OLSUN, AŞKLA DOLSUN YUVAN
Bir de ben yanında olayım, yakınlarında olayım....

İYİ Kİ DOĞDUN...
iYİ Kİ VARSIN...
DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN CANIM YAVRUM...

2009-09-05T13:43:00.000-07:00

AYDINLANMA SAVAŞI / JED MCKENNA

"Okyanustan bir kavanoz su alın ve üstüne bir kapak örtün,dedim. "Onun ayrık halini inceleyin. O kavanozda okyanusu görebilir misiniz? Dalgaları ve akımları görebilir misiniz? Suyu okyanusa geri döktüğünüzde, bütünleşmiş haline geri döner. Geçici varlık kaybolur."
"Varlık mı?" diye sordu Ronald.
"Onu kavanoza alarak yeni bir varlık yaratmış olursunuz, bir alt-okyanus. Elbette sonsuzluğu bölmek mümkün değildir ama gelin de bunu yeni oluşturduğunuz varlığa anlatın. Bu varlık onu içinden aldığınız okyanusun bütün niteliklerine sahiptir ( tıpkı alabileceğiniz her örnek gibi) ama okyanuskenki haline pek benzemez. Bağımsız bir varlığı vardır ama onu geri döktüğünüz anda kusursuz bir biçimde bütünleşmiş haline geri döner. Geri döktüğünüz zaman alt-okyanus varlığı nereye gider? Eskiden olduğu yere; her yere ve hiçbir yere. Siz onu kavanoza almadan önce yoktu ama onu siz yaratmadınız. Siz onu geri döktükten sonra varlığı sona erdi ama onu siz yok etmediniz. Öyleyse siz onu kavanoza alıp ayırdığınızda doğan neydi? onu yeniden bütünlüğüne kavuşturduğunuzda ölen neydi?
Zaman algımız bazı şeylerin kalıcı, bazı şeylerin geçici olduğunu düşünmemize yol açar; oysa bu dinamik varoluş okyanusunda her şey devamlı hayat bulup yok olmaktadır, tıpkı kavanozdaki su gibi, tıpkı aklınıza gelebilecek her şey gibi- bir sinek, bir dağ, bir gezegen, bie insan- her şey akışkandır, her şey meydana gelir ve yok olur. Bir kıvılcım bir saniye içinde doğup ölürken, güneş sonsuza dek varolacakmış gibidir ama zaman algımız belirli bir yönde değişseydi, o kıvılcım da güneş gibi sonsuza dek varolacakmış gibi gelebilirdi. Diğer yönde değişseydi, güneşin de kıvılcım gibi bir anda varolup yok olduğunu görebilirdiniz. Hangisi doğru? İkisi de mi? Hiçbiri mi? Aynı şeyi uzam algısı için de söyleyebiliriz. Bir yönden baktığınızda güneş kıvılcım büyüklüğündedir, diğer yönden baktığınızda kıvılcım tüm evreni dolduracak kadar büyüktür.
Ben bundan yüz yıl önce burada değildim ve bundan yüz yıl sonra burada olmayacağım, hayattan geçip gidiyorum. Bir kavanoza alındım ve çok yakında okyanusa geri döküleceğim, öyleyse benim gerçeğim ne?
..........................................................................
Egoistçe taleplerde bulunmaktan vazgeçip, parçası olduğun bu evrende rahatlayabilirsin; güven, teslim ol, serbest bırak. Sen duymasan da devamlı tik-tak eden bir saat var ve sen kaç tik-takın kaldığını bilmiyorsun. Kulak kabart. Oyun oynanıyor, sen oynasan da, oynamasan da"

Tatilde elimden bırakamadığım kitaptan bir küçük pasaj aldım. Keyifli aylar, keyifli oyunlar olsun. Mutlu bir Eylül ayı geçirmemiz dileğiyle....

Çöp Kamyonu Kanunu...

2009-07-25T14:05:00.000-07:00

Bugün kızımın evindeyim. Dün gece ona konuk geldim ve pazartesiye kadar onda olacağım. o benim en iyi dostlarımdan biridir. Kitap okuruz, film izleriz, sohbet ederiz ve birlikte çok eğleniriz. Yarın gece de radyo yayınına konuk olacağım inşallah. Biz onun klimalı kutup odasında oturmuş sohbet ediyorken telefon çaldı. Kızım açtı ve konuşmaya başladı. Arayan kişi benim bir arkadaşımmış meğer ama onunla konuşmak için aramış. Ama sürekli o konuşuyor ve benim duyduğum sesler, kızımdan gelen hı-hıı...eveeet...hı-hıııı sesleri... Allah Allaaah ne oluyor diye merak ettim ve orada olduğumu öğrenince o da benimle konuşmak istedi. Arkadaşım , son zamanlarda ona gelen ve ona sürekli mızmızlanan insanlardan yakındı belki onbeş dakika kadar mütemadiyen anlattı, anlattı ve şu sözlerle bitirdi yakınmalarını;

-"Ama Bilge'ciğim bu insanların anlattıkları insanları ben tanımıyorum bile..!!!"

Bir daha Allah Allaah yani senin anlattıklarını da ben tanımıyorum ki arkadaşım diyemedim bile... hızını aldı ve kapattı. Biz kızımla birbirmize bakıp başladık gülmeye... ve aklıma son zamanlarda okuduğum bir ileti geldi. Kızımla paylaştık ve bloguma almanın çok uygun olacağını düşündük. Günün anlam ve ehemmiyeti üzerine...

Sn. Sedat Kumova'nın iletisidir.

"Bir gün bir taksiye atladım ve havaalanından hareket ettik. Sağ şeritte yol alırken siyah bir araba park ettiği yerden aniden yola, önümüze çıktı. Taksi şoförü sert bir şekilde frene bastı, kaydı ve diğer arabaya çarpmaktan milim farkıyla kurtuldu.

Diğer arabanın sürücüsü camdan başını çıkartıp bağırmaya ve küfretmeye başladı.
Taksi şoförü ona gülümsedi ve içten bir şekilde el salladı. Ve gerçekten çok arkadaşçaydı.

Sordum:

-'Neden bunu yaptığınız? Adam neredeyse arabanızı mahvedip ikimizi de hastaneye gönderecekti.'

Taksi şoförü bana, simdi 'Çöp Kamyonu Kanunu' dediğim şeyi öğretti.

Şoför -pek çok insanin çöp kamyonu gibi olduğunu açıkladı. Her tarafta çöp dolu olarak dolaşıyorlar; kızgınlık, öfke ve hayal kırıklığı dolular. Çöpleri biriktikçe onu bırakacak bir yere ihtiyaç duyuyorlar ve bazen sizin üzerinize bırakabilirler. Kişisel almayın. Sadece gülümseyin, onlar için iyi şeyler temenni edin ve yolunuza devam edin. Onların çöpünü alıp işyerinize, evinize veya sokaktaki diğer insanlara dağıtmayın.

İşin ana fikri şu ki, başarılı insanlar çöp kamyonlarının günlerini mahvetmesine ve ellerine geçirmesine izin vermezler. Hayat sabahları pişmanlıklarla uyanmak için çok kısa, dolayısıyla 'size iyi davranan insanları sevin, iyi davranmayanlar için dua edin.'

Hayat %10 onunla ne yaptığınız, %90 onu nasıl alıp karşıladığınızdır.

2009-07-19T02:45:00.000-07:00

Şimdilerde İzmir'li olan sevgili pembiş kızım bulduğu nefis bir yaşam öyküsünü tarzıma uygun olduğunu düşünerek benimle paylaştı ve bayıldığım bu güzel yaşanmışlığı bloguma aldım. Sevmek, paylaşmak, yardımlaşmak üzerine... insan olmanın erdemleri üzerine ... dünyamızın daha yaşanılabilir olması üzerine....
Pretty'e sevgilerimle.....

Geçen yuzyilin sonunda Baltimore'lu bir delikanli kendine yepyeni bir yasam kurmak uzere New York'a gidiyordu. Yaşlı bir aile dostu ona:

-" Yasamini kazanmak icin ne yapacaksin." diye sordu.
-" Ben her isi yapabilen kisilerden degilim. Sabun ve mum yapmaktan baska bir sey gelmez elimden." diye yanıt verdi.

Yasli adam ona bir ögütte bulundu:
-" Iyi calismak kosuluyla başarılı olabilirsin." dedi ve gencin elini
sıkarken ekledi:
-" Tanri ile ortakmissin gibi çalış ve kazancinin onda birini onun payı
olarak ayir. Göreceksin, o zaman işin her zaman iyi gidecek." dedi.

Genc adam, kisa bir sure sonra Manhattan Sabun Fabrika'nin yoneticisi oldu. Iki yil sonra da, kendi işini kurdu. Adamin öğüdünü hicbir zaman unutmamıstı. Kazanının onda birini ayiriyor, yardim kuruluslarina bağıslıyordu. Işini giderek gelistirdikce kazancinin onda birlik payini, onda ikiye yukseltti. Daha sonra karının yarısını bu iş icin ayirdi. Genc adamin basarisi, iylikseverligi oraninda artiyordu.

Sabun ureticisi "genc adam", sabun krali olarak taninabilecek düzeye
geldikten bir sure sonra öldü. Fakat onun işindeki "giz" , önce öykü olarak, daha sonralari ise, bir
anı olarak uzun yillar canlı kaldı. İhtiyar bir dostun öğüdüne uyarak, işine Tanri'yla ortak olan bu adamın adı, William Colgate'ti.

Amerikan Yardimseverler Derneği'nin başkanligini da yapan Colgate'in ünü ve hikayesi bugun; dünya capinda bir sabun ve dis macunu firmasindan baska, Amerika'nin onde gelen universitelerinden birinde, Colgate Universitesi'nde de devam etmektedir..

2009-07-18T14:03:00.000-07:00

Ben onun kim olduğunu biliyorum...

2009-06-28T06:51:00.000-07:00

Yaşamlarımızda önceliklerimiz zaman zaman değişir. Bir zamanlar bizim için çook önemli şeyler, gün gelir yerini başka şeylere bırakır. Bir zamanlar bizim için vazgeçilmez insanlar gün gelir hayatımızdan çıkarlar, ya da çıkartılırlar. Onların kim olduklarını unutmayız elbet ama öncelik sırası değişmiştir. Yaşamdaki en önemli vasıflarımızdan birisi insan oluşumuzdur. İnsan olduğumuzu, kim olduğumuzu hiç unutmamız gerekir. İnsan olmakla,aşkla,vefa ile ilgili çok güzel bir öyküyü paylaşmak istedim;
Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir bisikletlinin çarpmasıyla yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık birimine ulaştırmışlar.Hemşireler, önce pansuman yapmışlar ve 'biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini' söylemişler.

Yaşlı bey huzursuzlanmış; "acelesi olduğunu, röntgen istemediğini" söylemiş. Hemşireler merakla acelesinin nedenini sormuşlar.
-"Eşim huzur evinde kalıyor. Her sabah birlikte kahvaltı etmeye giderim, gecikmek istemiyorum" demiş.

-"Eşinize haber iletir gecikeceğinizi söyleriz" deyince.

Yaşlı adam üzgün bir ifade ile

-"Ne yazık ki karım Alzheimer hastası hiç bir şey anlamıyor, hatta benim kim olduğumu dahi bilmiyor" demiş.
Hemşireler hayretle

-"Madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden her gün onunla kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz?" diye sormuşlar.

Adam buruk bir sesle

-"Ama ben onun kim olduğunu biliyorum" demiş.

Hepimizin bir öyküsü var...

2009-06-23T15:45:00.000-07:00

Dünyaca ünlü Basketbolcu Hidayet TÜRKOĞLU eşiyle birlikte, Eminönü'nde geziyordu. Önce akvaryumcuları dolaştılar, Kapalıçarsı, Nuriosmaniye, Yerebatan Sarnıcı, Ayasofya, Sultanahmet, Topkapi Sarayı, Gülhane Parkı ..derken, Yeni Caminin önüne kadar geldiler. Orada bağıra bağıra simit satan bir çocuk vardı. Basketbolcu birden durakladı ...Sonra simitçiye yaklastı :
- Simit' in kaça koç ?
- 750 kuruş abi. Çıtır çıtır ...
- Tezgahta kaç simit var ?
- 70 - 80 tane var herhalde ...
- Hepsini alsam ne tutar ?
- Seksen desek 60 TL .
- Al sana 60 TL ...
- Farzet ki hepsini aldim...
- Sağol abi ... sağol ...
Basketbolcu bir ellilik bir onluk çıkartıp simitçinin önune bıraktı. Eşi şaşkındı. Üçbeş adım yürümüşlerdi ki eşine yaklaşıp fısıldadı.
- Hidayet sen deli misin ?
- Yooo
- Peki yemedigimiz simitlerin parasini niye verdin ?
- Bosver sorma.
- Diyelim ki soruyorum. Hem de ısrarla soruyorum.
- Oyleyse söyleyeyim.
- Lütfedersiniz beyefendi.
- Tablanın kenarı dikkatini çektimi ?
- Hayır.
- Baksan görecektin. Tahtaya bir isim kazınmıştı.
- Nasıl bir isim ?
- Hidayet !
- Yoksa ?
- Evet o tezgah, eskiden benimdi.

Bu hikayeyi Hidayet tv 8 de katıldığı bir programda kendisi anlatmıştır ...

AŞKIN PLAKA HALİ....

2009-06-21T07:26:00.000-07:00

Kızılderililer derler ki; " aşk ve duman saklanamaz". Ne kadar doğru değil mi? İşte aşık bir insan ve bunun saklanamaz hali.. herkes bilsin hali...paylaşma hali... aşkın çoklu halleri....

Araba kimindi bilmiyorum, resimleme ve yayınlama isteğim aşka saygımdandır....

AŞK OLSUN DÜNYADA,
AŞK OLSUN YÜREKLERDE,
AŞK OLSUN HERYERDE....

Veziri Feda Edin

2009-06-19T14:55:00.000-07:00

HONORE DAUMİER Satranç Oynayanlar tablosu

Yaklaşık 2 haftadır İzmir'deyim. İnsan bir başkasının bilgisayarında blog yazısı yazmakta zorlanıyor. Bu kişi canı,kardeşi bile olsa, bilgisayarda herşeyi yapıyor ama yazı yazmaya gelince iş, bir tutukluk hali, bir rahatsızlık.. belki de bana özgü bir şey bilemedim. Ama şeytanın bacağını bu gece kırıyor ve Robert Fulghum'un yazdığı güzel bir yazıyı bloguma alıyorum. Yazı ; feda etmek ile ilgili. Hani bir söz vardır "Bazen tüm savaşı kazanmak için,küçük çarpışmalar kaybedilebilir" Evet, işte o yazı;

Yaşamın kimsenin bilmediği bölümünde birtakım mihenk taşları var. Oradaki düşüncelere gerçeklere ve kavramlara zaman zaman yeniden başvururum; tıpkı bir yolculuğa çıktığımda haritaya baktığım gibi . Bu hazineler arasında bir de satranç dünyasından ilginç bir öykü yer alır Uluslararası bir yarışmada Frank Marshall satranç tahtası üzerinde o güne kadar gelmiş geçmiş en güzel hamlelerden birini yapmıştı. Usta bir Rus oyuncu ile yaptığı kritik bir karşılaşmada Marshall’ın veziri ciddi bir saldırı ile karşı karşıya kalmıştı . Birkaç kaçış yolu vardı ve vezir en önemli oyunculardan biri olduğu için izleyiciler Marshall’ın geleneksel aklın yolundan gideceğini ve vezirini güvenli bir kareye çekeceğini düşünmüşlerdi Marshall derin bir düşünceye daldı oyun kurallarının kendisine tanıdığı düşünme süresini sonuna kadar kullandı .Vezirini kaldırdı bir an durdu ve götürüp en olmayacak kareye koydu . Marshall vezirini feda etmiş ancak en umutsuz durumlarda yapılabilecek bir hareket yapmıştı oysa onun koşullarında bu düşünülemeyecek bir hamleydi.
Sonra Rus oyuncu da izleyiciler de Marshall’ın aslında çok akıllıca bir hamle yaptığını anlamışlardı . Evet rakibi şimdi vezirini alacaktı ama çok kısa sürede de oyunu kaybedecekti. Kaçınılmaz yenilgiyi gören Rus oyuncu oyunu verdi , Marshall vezirini feda ederek görülmemiş ve gözüpek bir şekilde zafere ulaşmıştı .Benim için Marshall’ın oyunu kazanmış olması önemli değildi . Hatta veziri feda ettiği hamlesini yapmasının da önemi yoktu . Bana göre önemli olan Marshall’ın standart düşünce yolunu yeterince uzun bir süre ile askıya almış olması ve bu süre içinde böyle bir hamlenin olasılığından bile keyif duymuş olmasıydı. Oyunun geleneksel ve kalıplaşmış modellerinin dışına bakmış yalnız ve yalnız kendi değerlendirmesine dayanarak hayali bir riski hesaba katabilmişti . Oyunun sonucu ne olursa olsun kazanan kesinlikle Marshall’dı.
Benim yaşamımın kullanma talimatında şöyle bir cümle yer alır: “Veziri feda etme zamanının gelip gelmediğine bakınız” Bu kavram hiç beklenmedik anlarda karşıma çıkıverir. Hani çocuklar için kutu içinde çeşitli büyüklük ve şekillerde tahta parçalardan oluşan bir oyuncak vardır . Bundan birkaç yıl önce Seattle’daki Lakeside School’da sanat dersleri verirken bir dönem başında bu oyuncakları kullanarak bir sınav yaptım. Öğrencilerimin yaratıcılığı hakkında bilgi edinmek istiyordum. Bir Pazartesi sabahı her öğrencinin önüne bu oyuncaklardan bir kutu koydum ve kısa belirsiz bir cümle ile ödevlerini verdim: “Bu oyuncaklarla bir şey yapın . Bugün için 45 dakikanız hafta boyunca diğer günlerin her birinde de 45 dakikanız var” Birkaç öğrenci başlangıçta herhangi bir girişimde bulunmadı. Bu iş onlara önemsiz görünmüştü . Sınıfın geri kalanının ne yapacağını görmek için beklediler . Birkaçı kullanma talimatını okudu ve kutunun içinde verilen örnek modellerden birine göre bir şeyler yaptı . Bir başka grup kendi hayal güçleri ile ortaya bir şeyler çıkardı . Bu deneyi kaç kez yapsam en az bir öğrencinin çıkıp verdiğim takımın sınırlarından kendisini kurtararak sınıfta oraya buraya dağılmış kalemleri ataşları ipleri defter kağıtlarını ve bulduğu diğer her türlü malzemeyi de kullanmasını beklerim . O gün de sınıfta böyle bir öğrencinin var olduğunu gördüm ve çok sevindim . İşte olağanüstü yaratıcı bir beyin iş başındaydı. Ondan öğreneceğim bir şey vardı. Onun varlığı sınıfta bana yardımcı olacak ve yaratıcılığını diğer öğrencilere de bulaştıracak hiç beklemediğim bir asistanım olduğu anlamına geliyordu. Onun ve ona benzeyen diğer öğrencilerimin hep “vezirlerini feda ettiklerini” düşündüm. Bazen alışılmışın dışına çıkmayı düşünmek gerekir. Bunun için öğrenci olmak ya da satranç oynamak gerekmez .

Ne zaman yaşam size bir kutu oyuncak sunup bir şeyler yapmanızı istediğinde vezirinizi feda etmeyi de seçeneklerinizin içinde düşünün.

Robert Fulghum

TAŞIN ÖYKÜSÜ

2009-06-07T15:09:00.000-07:00

Genç bir Yönetici, yeni Jaguarı içinde kurulmuş, biraz da hızlıca, bir

mahalleden geçiyordu. Park etmiş arabaların arasından yola fırlayan

bir çocuk olabilir düşüncesiyle dikkatini daha çok yol kenarına

vermişti. Bir şeyin yola fırladığını görünce hemen fren yaptı ama

aracı durana kadar geçen mesafede yola çocuk fırlamadı. Bunun yerine,

yepyeni arabasının yan kapısına büyükçe bir taş çarptı. Adam hızlıca

frene yüklendi ve taşın fırlatıldığı boşluğa doğru geri geri gitti.

Sinirlenmiş olan genç adam arabasından fırladı ve taşı atan çocuğu

kaptığı gibi yakında park etmiş olan bir arabanın gövdesine

sıkıştırdı. Bunu yaparken de bağırıyordu : Sen ne yaptığını sanıyorsun

serseri? Bu yaptığın ne demek oluyor? O gördüğün yepyeni ve pahalı bir

araba ve attığın o taşın mahvettiği yeri düzelttirmek için kaportacıya

bir sürü para ödemek zorunda kalacağım. Neden yaptın bunu ?

"Küçük çocuk üzgün ve suçlu bir tavır içindeydi. "Lütfen, amca, lütfen

kızmayın. Ben çok üzgünüm ama başka ne yapabilirdim, bilemedim. Taşı

attım çünkü işaret etmeme rağmen diğer arabalar durmadı. Çocuk,

gözlerinden süzülen yaşları elinin tersiyle silerek park etmiş bir

aracın arkasına işaret etti. "abim orada. Yokuştan aşağı yuvarlandı ve

tekerlekli sandalyesinden düştü ve ben onu kaldıramıyorum."

Çocuğun şimdi hıçkırıklardan omuzları sarsılıyordu ve şaşkın adama

sordu : "Onu kaldırıp tekerlekli sandalyesine oturtmama yardım

edebilir misiniz? Sanırım abim yaralandı ve benim için çok ağır.

Ne diyeceğini bilemez halde, genç yönetici boğazındaki düğümden

yutkunarak kurtulmaya çalıştı. Yerde yatan sakat çocuğu kaldırıp

tekerlekli sandalyesine oturttu, cebinden temiz ve ütülü mendilini

çıkartıp, çeşitli yerlerinde oluşmuş ve kanayan yara ve sıyrıkları

dikkatlice silmeye çalıştı.

Bir şeyler söyleyemeyecek kadar duygulanmış olan genç adam, abisinin

tekerlekli sandalyesini iterek yavaş yavaş uzaklaşan çocuğun ardından

bakakaldı. Jaguar marka arabasına geri dönüşü yavaş yavaş oldu ve yol

ona çok uzun geldi.

Arabanın yan kapısında taşın bıraktığı iz çok derin ve net görülür

şekildeydi ama adam orayı hiçbir zaman tamir ettirmedi. Oradaki izi,

şu mesajı hiç unutmamak için sakladı :

Hiçbir zaman yaşamın içinden, seni durdurmak ve dikkatini çekmek için

birilerinin taş atmasına mecbur kalacağı kadar hızlı geçme.

Yaratıcı ruhumuza fısıldar ve kalbimizle konuşur. Bazen, onu dinlemek

için vaktimiz olmuyorsa, bize taş fırlatmak zorunda kalır.

Fısıltıyı dinle... veya taşı bekle.

Seçim senin.

HİÇ BÖYLE GÜZEL BİR ÇİRKİN GÖRDÜNÜZ MÜ???

2009-06-07T14:51:00.000-07:00

"BLOWİN' İN THE WİND" ... CEVABI RÜZGARDA SAKLI.....

2009-06-04T06:44:00.000-07:00

Foto by Gülhan KARAYİĞİTOĞLU

Yıl 1962 , Tüm dünyada barış olması dileğinde bulunan duyarlı sanatçı BOB DYLAN, Vietnam'da savaşa karışan, belki de savaşı kışkırtan kendi ülkesini protesto etmek ve bazı insani değerleri hatırlatmak için bir şarkı yaptı. Tüm dünyada barış isteği bir ütopya belkide ama bu şarkı tüm barış yanlılarına ithaf edilmiştir. Savaşların, terörün,silah satışlarının nedenlerini biraz fikri olan herkes biliyor ama çıkarlar söz konusu olduğundan duyarlı insanlar, sanatçılar yalnızca sanatlarıyla, fikirleriyle , ürettikleri ile bir ortak sinerji yaratıyorlar. Savaşları çıkaranlar, terörü destekleyenler ölüp gittiğinde herkes onları lanetle anarken, sanatçılar eserleri ve bıraktıklarıyla ölümsüzlük mertebesine oturuyorlar.

İşte o şarkının sözleri:

Daha ne kadar yol gitmeli ki bir insan,
ona adam denilebilsin?
Daha ne kadar denizlere yelken açmalı beyaz bir güvercin ,
gün gelip kumda yatabilsin?

Daha ne kadar uçuşmalı ki mermiler,

sonsuza dek yasaklanabilsin?
Yanıtı dostum esen yelde,
esen yelde yanıtı......

Daha kaç yıl var olmalı ki bir dağ,
eriyip denize kavuşsun?
Daha kaç yıl varolmalı ki bazı insanlar,
bir gün özgür kalabilsin?
Daha kaç kez başını çevirebilir ki bir insan,
görmezden gelebilmek için?
Yanıtı dostum esen yelde,
esen yelde yanıtı..........

Daha kaç kez yukarı bakmalı ki bir insan,
gökyüzünü görebilsin?
Kaç kulağı olmalı ki adamın,
ağlayan insanları duyabilsin?
Daha ne kadar insan ölmeli ki,
bu kadarı da fazla densin?
Yanıtı dostum esen yelde,
esen telde yanıtı......

MUTLU BİR AY GEÇİRMENİZ DİLEĞİYLE.....

2009-06-01T06:10:00.000-07:00

DEĞNEKTEN AT

İki çocuklu bir aile hafta sonunu piknik yaparak geçirmeye karar verirler. Piknik yerine vardıklarında anne yemeği hazırlarken,
çocuklar babalarıyla birlikte yürüyüşe çıkar. Uzun bir yürüyüşten sonra oldukça yorulan küçük çocuk yalvarırcasına bakan gözlerle, 'Babacığım çok yoruldum. Lütfen beni kucağında taşır mısın?' der. Baba; 'Ben de yorgunum oğlum'' der demez çocuk ağlamaya başlar. Baba tek kelime etmeden ağaçtan bir dal keser. Dalı bıçakla biçimlendirip, çocuğa zarar vermeyecek biçimde yontar. Sonra dalı oğluna verir. 'Al oğlum, sana güzel bir at' der. Çocuk sevinçle dal parçasından yontulmuş ata biner ve sıçrayarak, ata vurarak annesinin yanına doğru gitmeye başlar. Babasını ve ablasını geride bırakmıştır bile...

Baba gülerek kızına: 'İşte yaşam budur kızım. Bazen zihnen ya da bedenen kendini çok yorgun hissedeceksin. İşte o zaman kendine değnekten
bir at bul ve neşe ile yoluna devam et. Bu at, bir arkadaş, bir şarkı, bir çiçek, bir şiir yada bir çocuğun tebessümü olabilir.'

Değnekten atınız hiç eksik olmasın

ANGUTUN SADAKATİ.......

2009-05-28T16:25:00.000-07:00

Geçenlerde gelen bir maili çok sevdim ve virgülüne dokunmadan alıyorum bloguma....

"Herkesin haksız bir şekilde kullandığı bir ifadedir 'Angut'. Biri laftan anlamayınca, boş boş bakınca ya da aptallık edince hemen 'Angut musun?' der günümüzün insanı. Angut'un aslında bir kuş olduğunu bilmeyen bir sürü insan var ülkemizde.

Özelliği nedir bilir misiniz? Angut kuşunun eşi öldüğü zaman yanına o anda başka bir yırtıcı hayvan veya bir insan gelse dahi gözlerini bir dakika bile eşinin ölüsünün üstünden ayırmadan o da ölene kadar onun başucunda bekler.

İşte bu canlının yaptığı en büyük 'Angut'luk budur. Ayrıca bu olay bütün Angut kuşları için geçerlidir, arada bir görülen bir şey değildir. Dişi olsun erkek olsun bütün Angut kuşlarının
Çok ürkek bir hayvan olmasına rağmen eşinin ölüsünün başında bekleyen Angut kuşuna elinizi uzatsanız dahi oradan kaçmaz.

Hani derler ya 'Angut gibi bakmasana' diye... Keşke herkes Angut gibi bakabilse değer verdiklerine. Bundan sonra bazılarına 'Angut' demeden önce bir kere daha düşünün. Bir "Angut" bile olamayan o kadar çok insan var ki artık günümüzde... "
.

ADANMIŞ BİR YAŞAMA SAYGILARIMLA " TÜRKAN SAYLAN"

2009-05-18T11:57:00.000-07:00

Daha önce yazdığım bir yazıyı tekrar alıyorum bloguma, onun aziz hatırasına saygılarımla....

İnternet arama motorlarında aradığımızda hakkında yüzlerce haber, bilgi bulabileceğimiz bir bilim insanı Türkan Saylan.
Adının başında profesör doktor ünvanı var ama o pek çok profesörden çok farklı bir yaşam yolu seçmiş kendisine. Yaşam amacı EĞİTİM. Diyor ki;
"Türkiye'de terörün önlenmesi, açlığın, sefaletin, işsizliğin giderilmesi konusunda kız çocuklarının eğitiminin yüzde yüz katkısı olacaktır."
Gencecik bir doktor olma yolundayken staj için gittiği hastanede cüzzamlı insanların tedavileri için hiçbir şey yapılmadığını,tecrit edilmelerini görüp kahrolmuş ve doktor çıkar çıkmaz bu konuda paçalarını sıvayıp, köy köy gezerek yaptığı taramalar, tespitler ve tedavilerle 10 yıl içinde ülkedeki cüzzam hastalığına dur demiş ve bunu başarmış bir bilim insanı. Ve bu nedenle kendisine uluslararası Gandhi ödülü verilmiş.
Yaşamına baktığımızda yüzlerce ödülü var ama bu ödüller onun için cebindeki mendiller gibi.
o habire didinerek okutulmayan kız çocuklarını okutabilmek için çabalıyor. Burslar veriyor, yurtlar, okullar açıyor, çalışıyor, çabalıyor ve her okutabildiği kız çocuğundan haber aldığında mutlu oluyor. Şu ana kadar 36.000 kız çocuğu onun ve kurucusu olduğu Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği ve Vakfının sayesinde eğitim olanağına kavuştu. Bu rakam bir ülke için küçük görünebilir ama bir kişinin çabalarıyla yapılmış ise çok büyük bir rakamdır. Ve o kızların aileleriyle, çevreleriyle, hayata atıldıklarında yapacaklarıyla katlanarak büyüyecektir.
Son olarak Vehbi Koç Vakfı Ödülü olan 100.000 Doları, aldığı gün eğitim vakfına aktarmış ve okutabileceği kız çocukları düşüncesi onu daha da mutlu etmiştir.
Yakalandığı kanser hastalığının vücudunda yayılması bile umurunda değildir. Bu konuda yaptığı bir söyleşide "Daha ölemem, yapacak çok işim var" diyebilmiş bir insandır.
Doktorluğunun önünde gelen vasıfları insanlığı, vicdanı, yurtseverliğidir. O bir anne sevgisiyle vatanın evlatlarını kollayan, kucaklayan, okutan, eğiten, adam olmaları için uğraşan özel bir varlıktır.
O bu vatanın en kutsal annelerinden birisidir. O bu vatanın kutsal değerlerini evlatlarına aktarabilen gerçek bir vatansever, laik, cumhuriyetçi bilim insanıdır.
Kendisine tüm kalbimle sevgilerimi ve saygılarımı sunarım.....

DAHA DÜN GİBİ....

2009-05-16T05:14:00.000-07:00

Koştura koştura iş yaparken aynaya takıldı gözlerim, aynadan bana bakan kadın kimdi? Ben, kendim dediğim ben kaç yaşındaki halimdi? Aynadaki aksimle, içindeki ben arasında kaç yaş fark vardı. İçimdeki benin yaşı yok..aynadaki ben, yani bana bakan insanların gördüğü ben olgun yaşta bir kadın... o kadın bir dolu şey yaşamış... Okumuş, çalışmış, evlenmiş, çocuğu olmuş, ayrılmış, emekli olmuş, çocuğu büyümüş...ama içimdeki ben tüm bunları bir filmin kareleri gibi gülümseyerek hatırlıyor. Kare-kare, an-an...., kısa kısa... Yirmi üç yıl çalışan o kadın, bense şimdi onun parasını yiyorum.. Şu fotoğraf sanki dün çekilmiş gibi, sanki kızım , kedisi Pamukla oyun oynuyor..oysa bu anın üzerinden neredeyse yirmibeş yıl geçmiş... nereye birikmiş bu geçenler...nereye gitmiş bu yaşananlar?
Rahmetli anneanneciğim, kendi apartmanlarında oturan saçı sakalı ağarmış bir komşusundan bahsederken amca diye hitabettiğinde çok gülerdik, anneannem seksenlerindeydi o amca ise ancak altmış yaşlarında...Televizyonda Sinan Çetin'i gördüğünde de benim ihtiyar çıktı derdi, biz yine kendimizi tutamaz gülerdik. Oysa anneannemin içindeki "Benin" de yaşı yoktu ki... Artık onun hissettiklerini çok daha iyi anlıyorum. Ya da sokaklarda yaşlanmış, buruşmuş ama kırmızı rujunu sürmüş,canlı renkli kıyafetleri ile gezen bana yaşlı görünen insanları...Demek ki anlamak için yaşamak gerekiyor, tecrübe böyle bir şey... Demek ki kaç yaşında olursa olsun insanlar öte aleme gideceğini anladığında daha yaşamak istiyor,eee daha hiç bir şey yaşamamış ki... o yaşadıkları mı? Anlar...yalnızca anlar...

KİM VAHŞİ???

2009-05-13T12:07:00.000-07:00

Kaliforniya'daki bir hayvanat bahçesinde anne kaplan, çok ender olan üçüz kaplan yavruları doğurmuş. Ne yazık ki, gebeliği sırasındaki sorunlar yüzünden yavrular premature doğmuş ve çok küçük olmaları nedeniyle, yavrular doğumdan hemen sonra ölmüşler.

Anne kaplan doğum sonrası iyileşmiş ancak, fiziksel olarak gayet iyi olmasına rağmen sağlığı bozulmaya başlamış. Veterinerler bebeklerini kaybetmiş olmasının onu depresyona girmesine neden olduğuna karar vermişler ve eğer bir başka anne kaplanın yavrularını onun yanına koydukları taktirde, belki eski sağlığına kavuşabileceğini düşünmüşler.

Ülke çapında diğer tüm hayvanat bahçelerini araştırmışlar ancak yas tutan anneye verebilecekleri aynı büyüklük ve yaşta yavru kaplan bulamamışlar.

Bunun üzerine veterinerler, bazen bir cinsin başka bir cinsin yavrusuna annelik edebildiği düşüncesiyle hiç denenmemiş bir uygulamayı yapmışlar. Ama bulabildikleri tek yetim yavrular minik domuzcuklarmış. Onlara kaplan derileri giydirerek anne kaplanın yanına koymuşlar.

Merakla beklemişler, acaba anne kaplan onları kabul edecek miydi, yoksa kendisine bir ziyafet mi çekecekti? Sonuçta gördüğümüz fotoğraflar çekilmiş....

Şimdi söyler misiniz....

Bir anne kaplan ile yetim domuzcuklar gayet iyi geçiniyorlar da neden dünya üzerinde yaşayan biz insanlar birbirlerimizle geçinemiyor, din, ırk, renk ve diğer bir sürü aptal-salak nedenler yüzünden birbirlerimizi öldürüyoruz?

Yoksa biz insanlar mı bu "vahşi" dediğimiz hayvanlardan daha acımasız, daha vahşiyiz?

ANNELER GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN....

2009-05-09T13:14:00.000-07:00

Eğitimcilik yaptığım yıllarda verdiğim derslerin içinde Motivasyon dersleri de vardı. Büyük çocuklara dersler veriyordum. Ve herkesin kendisini ifade etmesinin ne denli önemli olduğunu anlatıp, kendilerini ifade etmeleri için yüreklendirmeye çalışıyordum. Hepimiz özde aynıyız ama hepimiz kendimizi ifade etmek için buradayız. İster yazıyla, ister resimle, ister heykelle, ister sözle bir şekilde ifade etmeliyiz ve dünyaya bir fark katmalıyız. Çünkü, bana göre hepimiz Tanrı'nın paletindeki farklı farklı renkleriz...
Deniz yıldızı öyküsü vardır hemen herkesin bildiği...fark yaratmak üzerine yazılmış... Şimdi bir başka öyküyü paylaşmak isterim. Sevginin gücü ve fark yaratmanın önemi üzerine çok güzel bir öykü bu......
Mediha öğretmen okulun ilk gününde beşinci sınıfın önünde dururken, çocuklara bir yalan söyledi. Çoğu öğretmen gibi öğrencilerine baktı ve hepsini aynı derecede sevdiğini söyledi. Ancak bu imkansızdı, çünkü ön sırada oturduğu yerde bir yana kaykılmış ismi Mustafa Yımaz olan bir erkek çocuk vardı.
Mediha öğretmen bir yıl önce Mustafa'yı izlemişti ve diğer çocuklarla oynamadığını, üstünün başının sürekli yırtık ve kirli olduğunu gözlemlemişti. Ayrıca Mustafa zaman zaman çok tatsız olabiliyordu. Öyle bir nokta geldi ki, öğretmen onun kağıtlarına sürekli kırmızı X ler yapıyor ve F (en düşük derece) notlar veriyordu.
Okulda her çocuğun geçmiş kayıtlarının da incelenmesi gerekiyordu, öğretmen Mustafa'nın kayıtlarını incelerken ve hayatını gözden geçirirken bir sürprizle karşılaştı.
Birinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı; Mustafa gülmeye hazır parlak bir çocuk. Ödevlerini derli toplu ve temiz yapıyor ve çok terbiyeli. Onun etrafta olması çok eğlenceli.
İkinci sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı; Mustafa mükemmel bir öğrenci, sınıf arkadaşları tarafından çok seviliyor ama annesinin ölümcül hastalığından dolayı sıkıntılı, evdeki yaşamı mücadele içinde geçiyor.
Üçüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı; Mustafa'nın annesinin ölümü onun için çok zor oldu. Mustafa elinden geleni yapıyor ama babası ona ilgi göstermiyor ve eğer bazı adımlar atılmazsa evdeki yaşamı yakında onu etkileyecek.
Dördüncü sınıf öğretmeni şöyle yazmıştı; Mustafa içine kapanık ve okuldaki derlerine fazla ilgi göstermiyor. Çok fazla arkadaşı yok ve bazen sınıfta uyuyor.
Bunları okuyunca öğretmen problemi kavradı ve çok üzüldü.
Öğrencileri ona güzel, kurdeleli, parlak kağıtlı hediyeler getirdiğinde kendini kötü hissediyordu. Mustafa'nın hediyesini alıncaya kadar bu böyle devam etti. Mustafa'nın hediyesi bir marketten aldığı kalın, kahverengi ambalaj kağıdına beceriksizce sarılmıştı. Öğretmen, onu diğer hediyelerin ortasında açmaktan acı duydu. Pakette taşlarından bazıları düşmüş yapma elmas taşlı bir bilezik ve çeyreği dolu bir parfüm şişesi vardı. Çocukların bazıları gülmeye başlamıştı. Ama öğretmen bileziğin ne kadar güzel olduğunu söylediğinde çocukların gülmesi kesildi. Bileziği taktı ve parfümü sürdü. Mustafa o gün okuldan sonra öğretmene şunu söylemek için kaldı;
-"Öğretmenim, bugün aynı annem gibi kokuyorsunuz.."
Çocuklar gittikten sonra öğretmen en az bir saat ağladı. O günden sonra okuma, yazma, matematikle birlikte çocukları eğitmeye de başladı. Mustafa'ya özel ilgi gösterdi. Birlikte çalışırken zihni canlanıyor ve teşvik gördükçe daha hızlı karşılık veriyordu. Böylece yıl sonuna kadar Mustafa sınıftaki en zeki çocuklardan birisi olmuştu. Ve öğretmen tüm çocukları aynı derecede sevdiğini söylemesine rağmen, Mustafa onun gözdelerinden biriydi.
Bir sene sonra, öğretmen kapısının altında bir not buldu. Mustafa ona hayatında sahip olduğu en iyi öğretmen olduğunu söylüyordu. Altı yıl sonra Mustafa'dan bir not daha aldı. Liseyi bitirdiğini, sınıfında üçüncü olduğunu ve hala hayatındaki en iyi öğretmeni olduğunu yazmıştı. Bundan dört yıl sonra, bazı zorluklar olsa da okulda kaldığını, sebatla çalışmaya devam ettiğini ve yakında en iyi derece ile mezun olacağını yazan başka bir mektup aldı. Yine hayatındaki en iyi ve favori öğretmeni olduğunu söylüyordu. Sonra dört yıl daha geçti ve bir mektup daha geldi. Bu kez fakülte diplomasını aldıktan sonra biraz daha ilerlemeye karar verdiğini açıklıyor ve hala karşılaştığı en iyi öğretmeni olduğunu söylüyordu. Artık ismi daha uzundu. Prof.Dr. Mustafa Yılmaz- Tıp Doktoru diye imzalamıştı mektubu.
Öykü burada bitmiyor. Bir mektup daha var. Mustafa bir kızla tanıştığını, onunla evleneceğini söylüyordu. B abasının birkaç hafta önce vefat ettiğini açıklıyor ve evlenme töreninde öğretmeninin, damadın annesine ayrılan yere oturup oturamayacağını soruyordu.
Öğretmen şüphesiz bunu kabul etti ve taşları düşmüş bileziği taktı ve annesinin sürdüğü parfümünden sürdü. Birbirlerini kucakladılar ve Dr. Mustafa kulağına şöyle fısıldadı;
-"Bana inandığınız için teşekkür ederim öğretmenim. Bana önemli olduğumu hissettirdiğiniz ve bir fark meydana getirebileceğimi gösterdiğiniz için çok teşekkür ederim."
Öğretmeni gözünde yaşlarla şöyle dedi;
-"Yanlış düşüncelere sahiptim. Bir fark meydana getirebileceğimi bana öğreten sensin. Seninle tanışıncaya kadar, nasıl öğretebileceğimi bilmiyordum çünkü...."
Bugün ANNELER GÜNÜ..
Ben başkalarını yüreklendiren, onların fark yaratmalarına neden olan, içinde şefkat ve merhamet barındıran tüm ademoğullarının ve havva kızlarının bu sevgi dolu gününü kutluyor ve bu yazıyı onlara ithaf ediyorum.

KÜÇÜCÜK BİR EVİM OLSUN......

2009-05-04T09:09:00.000-07:00

D İ L E K
Bir küçük, bir küçücük evim olsa;
İçinde bir küçük, bir küçücük halım olsa;
Bütün bunlar benim öz malım olsa.

Masam, mürekkebim, etajerim,
Penceresinde benim perdelerim,
Etajerinde kitaplarım olsa.

Bir ufak, bir minicik evim olsa;
İçinde bir kadın, beni parasız pulsuz seven bir kadın
Bu kadın karım olsa!

Nerde, hangi şehirde olursa olsun,
Bir küçük, bir küçücük evim bulunsun,
Bir ufacık halım olsun yeter,
Yeter de artar bile!

Nerde, hangi şehirde olursa olsun,
Etajerim, kitaplarım olsun,
Beni parasız pulsuz seven karım olsun yeter,
Yeter de artar bile!

CEVDET KUDRET SOLOK

MUTLULUK, PAYLAŞILDIKÇA ARTAR.......

2009-05-04T06:17:00.000-07:00

Hepimizin hayatında olduğu gibi benim hayatımda da yaşadıklarını abartıyla anlatan insanlar var. Coşkulu, heyecanlı, düş gücü yüksek insanlardır bunlar. Yaşadıklarını abartıyla anlatmaları bazılarını rahatsız eder ama ben renkli bulurum onları. Ne fark ederki, ha bir roman okumuşum ha böyle bir insanı dinlemişim. Üstelik onlar çok da güzel anlatırlar, eskilerin masalcı dedeleri, nineleri gibi... ve de amaçları daha fazla sevilmek olsa bile girdikleri ortamlarda ağızlarına bakar insanlar. Onlar gelmeden önce sakin,suskun olan ortam birden canlanır, hareketlenir ve mutluluk dolar... İşte böyle birinin öyküsü;

İleri derecede hasta iki adam ayni hastane odasındaydılar.
Adamlardan birinin her öğleden sonra 1 saatliğine oturmasına izin
veriliyordu, ciğerlerindeki suyun süzülmesi için.
Bu hastanın yatağı odadaki tek pencerenin tam yanındaydı. Diğer hasta
ise hep sırtüstü yatmak zorundaydı.
Bu iki hasta saatlerce birbiriyle konuşur, eslerini, ailelerini,
evlerini, islerini, askerlik anılarını, tatilde gittikleri yerleri
anlatırlardı birbirlerine.
Pencerenin yanındaki hasta, her öğleden sonra oturmasına izin
verdikleri saati diğer hastaya pencereden görebildiklerini anlatarak geçiriyordu.
Diğer hasta hep bir sonraki günü iple çekmeye başladı, dışarıdaki
renkli ve hareketli dünyayı dinlemek için.

Pencere, içinde çok güzel bir göl olan parka bakıyordu. Ördekler ve
kuğular gölde yüzerken çocuklar model bot'larını suda yüzdürüyorlardı.
Genç asıklar, gökkuşağının tüm renklerindeki çiçeklerin arasında kol
kola dolaşıyorlardı. Ulu ağaçlar etrafı süslüyor, uzaktan şehrin
silueti görünebiliyordu.
Pencere kenarındaki adam bunları muhteşem bir detayla anlatırken,
odanın diğer ucunda yatan adam gözlerini kapar ve bu muhteşem
manzarayı hayalinde canlandırırdı.
Sıcak bir öğleden sonra, pencerenin yanındaki adam geçmekte olan bir
şenlik alayını tarif etti. Diğer adam bando seslerini duyamasa bile
hayalinde canlandırabiliyordu, pencere kenarındaki adamın tasviriyle.

Günler ve haftalar geçti.
Bir sabah banyo yaptırmak için su getiren gündüzcü hemşire pencere
kenarında yatan hastanın cansız bedeninizle karsılaştı: uykusunda,
huzur içinde ölmüştü.

Hüzünlendi, hastane görevlilerini cesedi dışarı taşımaları için çağırdı.
Uygun zaman geçtiğine kanaat getirir getirmez, diger hasta pencerenin
kenarındaki yatağa taşınmasının mümkün olup olamayacağını sordu.
Hemşire Memnuniyetle isteğini yerine getirdi, hastanın rahat
olduğundan emin olduktan sonra onu yalnız bıraktı.
Yavaşça, duyduğu acıya aldırmadan, bir dirseğine yaslanarak dışarıdaki
dünyaya bakmak üzere yatağından doğruldu adam.
Sonunda, dışarıyı kendi gözleriyle görme zevkini yasayabilecekti.
Pencereden dışarı bakabilmek için yavaşça dönmeye zorladı kendisini.
Pencere, bos bir duvara bakıyordu.
Adam hemşireye, vefat eden oda arkadaşının pencerenin dışında görünen
Harika şeylerden bahsetmesine sebep olan şeyin ne olabileceğini sordu.
Hemşirenin cevabi, ölen adamın kör olduğu ve pencerenin önündeki
duvarı görmediğiydi.
'Sanırım seni cesaretlendirmek istedi' dedi.

Diğer insanları mutlu etmek çok büyük mutluluk getirir,
Kendi durumunuz ne olursa olsun.
Paylaşılan dertler yarısı kadar üzüntü verir, paylaşılan mutluluklar
ise iki kati artar.
Kendinizi zengin hissetmek istiyorsanız,
sahip olduğunuz ve paranın satın alamayacağı her şeyi paylaşın.

MİLLİE'NİN ANNESİNİN KIRMIZI ELBİSESİ......

2009-05-01T04:36:00.000-07:00

Tavuk Suyuna çorba/2. Porsiyon adlı kitaptan
bir Carol Lynn Pearson öyküsü

Kırmızı elbisesi gardrobunda asılıydı,
Annem ölürken,
O tüm yaşamı boyunca giydiği,
Dizi dizi koyu renkli, eski elbiselerin yanında
Adeta sırıtıyordu.
Beni çağırmışlardı
Ve annemi gördüğüm anda
Çok fazla ömrünün kalmadığını anlamıştım.
Kırmızı elbiseyi görünce ,ona
"Anneciğim, ne kadar güzel bir elbise bu böyle!" dedim.
"Hiç üzerinde görmemiştim"
"Hiç giymedim ki " dedi usulca.

"Otur yanıma Millie,
Eğer ölmeden önce başarabilirsem
Sana bir ders vermek istiyorum."
Yatağın kenarına ilişiverdim.
Annem derin bir soluk aldı,
Hiç tahmin edemeyeceğim kadar derin bir soluk.
"Çok fazla vaktim kalmadı ama,
Artık bazı şeyleri görebiliyorum,
Size hep iyi şeyler öğrettiğime inanırken,çok yanlış şeyler
öğrettiğimi farkettim."
"O nasıl söz öyle anneciğim ?"
"Öyle,her zaman , iyi bir kadının
Asla önce kendisini düşünmemesi gerektiğine inandım,
Hep başkalarını düşünmeliydim kendimden önce.
Onun, bunun, her zaman
Herkesin isteklerini yerine getirmeliydim,
Benim isteklerimse, başkalarının isteklerinin altında
ezilip kaldı hep.
Belki günün birinde benim isteklerim de gerçekleşirdi.
Ama o gün hiç gelmedi.
Tüm yaşamım böyle geçti, fedakarlıklarla.
Baban için, erkek kardeşlerin ve kız kardeşlerin için, senin için yaptığım
fedakarlıklarla."
"Evet , anneciğim, bir annenin yapabileceği her şeyi yaptın.
"Ah, Millie ah, ne senin için,
Ne de onlar için yaptıklarımın bir yararı olmadı.
Anlamıyor musun?
Sizlere hataların en kötüsünü yaptım.
Kendim için hiçbir zaman hiçbir şey istemedim.!"
"Baban şimdi yan odada,
Öfkeyle duvarlara bakıyor.
Doktor ona öleceğimi söyleyince,
Yanıma geldi ve ölmeden önce öldürdü beni.
"Ölemezsin, beni işitiyor musun?
Bana ne olacak sen ölünce?."....
Evet, çok zor olacak , biliyorum.
Mutfakta tavanın bile nerede olduğunu bilmez , biliyorsun."
"Ve sizler, çocuklarım,
Her zaman, hepinize koştum.
Haftanın yedi günü
Evde ilk uyanan, son yatan hep ben oldum.
Yanık ekmekleri ve en küçük çöreği hep ben yedim."
"Şimdi erkek kardeşlerinin
Eşlerine nasıl davrandıklarını görüyorum
Ve hasta oluyorum, çünkü onlara
Eşlerine böyle davranmayı ben öğrettim.
Onlar da iyi öğrendiler.
Bir kadının verici olmaktan öte bir görevinin olmadığını,
Hatta bir kadının verici olmazsa, var olmadığını öğrendiler.
Biriktirdiğim her kuruşu,
Giysilerinize, kitaplarınıza harcadım,
Çoğu zaman gereksiz bile olsa.
Yaşamımda bir kez bile , alışverişe çıkıp,
Kendime güzel bir şey satın almadım.
"Sadece geçen yıl, gördüğün o kırmızı elbiseyi aldım.
Sakladığım bir yirmi dolarım vardı.
Tam çamaşır makinesini tamir ettiririm o parayla derken,
Eve o koskoca paketle döndüm o gün.
Baban çok üzdü, yıktı o gün beni.
"Böyle bir elbiseyi nereye giyeceksin ki?
Operaya mı gideceksin yoksa?
Sanırım haklıydı. O elbiseyi hiç giymedim,
Mağazada denemek için giymekten başka.
"Ah Millie, eğer bu dünyada kendini düşünmezsen,
Öbür dünyada mutlu olunur sanırdım.
Ama artık inanmıyorum buna.
Bence Tanrı, isteklerimizi bu dünyada
Ve şimdi gerçekleştirmemeizi istiyor bizden.
"Millie, şimdi bir mucize olsa
Ve bu yataktan kalkabilsem,annen çok farklı bir insan olurdu.
Ama ben sıramı böyle savdım.
Belki zor olurdu öğrenmem,
Ama öğrenirdim Millie, ÖĞRENİRDİM!"

Kırmızı elbisesi gardrobunda asılıydı,
Annem ölürken,
O tüm yaşamı boyunca giydiği,
Dizi dizi koyu renkli, eski elbiselerinin yanında
Adeta sırıtıyordu.
Annemin bana son sözleri şunlar oldu;
"Millie, benim yolumdan gitme
Ve beni gururlandır.
Söz ver bana."

Anneme söz verdim.
Annemse sırasını savdı
Ve son nefesini verdi.

Buna benzer pek çok şey okumuşuzdur. Hemen hepsi de yaşamı ertelemememiz gerektiğini ve her günü yaşamın son günü gibi yaşarsak, yaşama anlam katacağımızdan söz eder. Ben bunu okurken çok sevdiğim bir dostumu hatırladım. Yirmi yıllık evliliğini ihanet nedeni ile bitirme noktasındayken yanındaydım ve ağlıyordu. "Biliyor musun?" dedi, "Ben niye ağlıyorum?"
"Yirmi yıldır hemen hergün pilav yaptım, evdekiler seviyor diye.Kimi gün şehriyeli, kimi gün domatesli, kimi gün bulgur. Bir tek gün bile sade pilav pişirmedim. Oysa benim en sevdiğim sade pilavdı".........

Ömür dediğin bir gündür
O da bugündür.
Can YÜCEL

SAHİP OLDUĞUN TEK ŞEY ÇEKİÇSE, HERŞEYİ ÇİVİ OLARAK GÖRÜRSÜN.....

2009-04-29T11:24:00.000-07:00

Hep çok hayret etmişimdir. Birileri ile beraberken (eş, dost, arkadaş, akraba farketmez) bir olay olur ve sonra onu yeni gelen birisine anlatmanız gerekir. Anlatırken aynı olayı yaşamış insanlar hep farklı anlatırlar. Ya da bir film seyretmişsinizdir ve onu anlatırsınız ama her kafadan bir ses çıkar ve farklı farklı anlatılır. Herkes kendi önem verdiği değerler üzerinden anlatır. Algılar, değerler, değer yargıları farklı olduğu için de anlatımlar farklı olur. Konu ile gelen güzel bir öykü;

Bir gün New York'ta bir grup iş arkadaşı yemek molasında dışarıya çıkarlar. Gruptan biri kızılderilidir. Yolda yürürken insan kalabalığı, siren sesleri, yolda çalışma yapan işçilerin, araçlarının çıkardığı gürültü ve araçların korna sesleri arasında ilerlerken , kızılderili kulağına cırcır böceği sesinin geldiğini söyler ve aranmaya başlar. Arkadaşları bu gürültüde arasında bu sesi duyamayacağını, kendisinin öyle zannettiğini söyleyip yollarına devam ederler........

Aralarından bir tanesi inanmasada onunla birlikte aramaya devam eder.

Kızılderili caddenin karşısına doğru yürür, arkadaşı da arkasından takip eder ve o binaların arasında bir kaç tutam yeşilliğin arasında gerçekten bir cırcır böceği bulurlar.

Arkadaşı Kızılderiliye
- "Senin insanüstü güçlerin var! Bu sesi nasıl duydun ?" diye sorar.

Kızılderili ise bu sesi duymak için insanüstü güçlere sahip olmaya gerek olmadığını söyleyerek arkadaşına kendisini izlemesini söyler. Kaldırıma geçerler ve kızılderili cebinden çıkardığı bozuk parayı kaldırımda yuvarlayarak atar. Bir çok insan bozuk para sesinin ceplerinden düşen bir paramı diye sesin geldiği yöne doğru bakar kızılderili arkadaşına dönerek;
- "Gördün mü? Önemli olan nelere değer verdiğin ve neleri önemsediğindir.
Herşeyi ona göre duyar, görür ve hissedersin..." der.

ÖMÜR DEDİĞİN BİR GÜNDÜR... O DA BUGÜNDÜR....

2009-04-28T13:50:00.000-07:00

F A R K E T M E L İ İ N S A N

Bir damlacık Sudan
nasıl yaratıldığını fark etmeli.

Anne karnına sığarken
dünyaya neden sığmadığını
Ve
En sonunda bir metre karelik yere
nasıl sığmak zorunda kalacağını
Fark etmeli.

Şu çok geniş görünen dünyanın,
Ahirete nispetle
Anne karnı gibi olduğunu
Fark etmeli.

Henüz bebekken
Dünya benim! Dercesine
avuçlarının sımsıkı kapalı olduğunu,
ölürken de aynı avuçların
Her şeyi bırakıp gidiyorum işte!
Dercesine apaçık kaldığını
Ve kefenin cebinin bulunmadığını
Fark etmeli.

Baskın yeteneğini
Fark etmeli sonra.

Azrailin her an
sürpriz yapabileceğini,
nasıl yaşarsa
öyle öleceğini
Fark etmeli insan.

Hayvanların yolda, kaldırımda, çöplükte
ama kendisinin
güzel hazırlanmış mükellef bir sofrada
Yemek yediğini
Fark etmeli.

Yaratılmışların en güzeli olduğunu
Fark etmeli
Ve ona göre yaşamalı.

Gülün hemen dibindeki dikeni
Dikenin hemen yanı başındaki
gülü fark etmeli.

Evinde kedi, köpek beslediği halde
çocuk sahibi olmaktan korkmanın
mantıksızlığını fark etmeli.

Eşine seni çok seviyorum! Demenin
Mutluluk yolundaki müthiş gücünü
Fark etmeli.

Dolabında asılı 25 gömleğinin
Sadece üçünü giydiğini ama
Arka sokaktaki komşusunun
O beğenilmeyen gömleklere
muhtaç olduğunu fark etmeli.

Zenginliğin ve bereketin
Sofradayken önünde biriken
Ekmek kırıntılarını yemekte
gizlendiğini fark etmeli.

Annesinden doğarken
Tertemiz teslim aldığı gırtlağını ve
aşırı beslenme yüzünden sarkan göbeğini
Fark etmeli.

Fark etmeliyiz çok geç olmadan

Ömür dediğin
üç gündür,
dün geldi geçti
yarın meçhuldür

O halde
ömür dediğin
Bir gündür,
O da bugündür

Can Yücel

SON AKŞAM YEMEĞİ.....İYİ,KÖTÜ....

2009-04-25T12:53:00.000-07:00

İyilik nedir?.... Peki kötülük nedir?.....
Hemen hepimizin yaşadığımız olaylar sonucunda defalarca düşündüğümüz kavramlardır. Aslında ne kadar da göreceli kavramlardır. Yani başımıza bir olay geldiğinde, o olayı ister istemez kendi merceğimizden irdeler ve damgalayıveriririz "iyidir" ya da "kötüdür" diye.... Bu kavramlarla ilgili olarak çok hoş bir hikayeyi paylaşmak isterim;

Simyacının meşhur yazarı Paulo Coelho'dan nefis bir hikaye ...

Leonardo da Vinci; 'Son Aksam Yemeği' isimli resmini yapmayı düşündüğünde büyük bir güçlükle karşılaştı... İyi'yi İsa'nın bedeninde, Kötü'yü de İsa'nın arkadaşı olan ve son akşam yemeğinde ona ihanet etmeye karar veren Yahuda'nın bedenindetasvir etmek zorundaydı...

Resmi yarım bırakarak bu iki kişiye model olarak kullanabileceğ i birilerini aramaya başladı.
Bir gün bir koronun verdiği konser sırasında, korodakilerden birinin İsa tasvirine çok uyduğunu fark etti. Onu poz vermesi için atölyesine davet etti, sayısız taslak ve eskiz çizdi.
Aradan 3 yıl geçti. 'Son Akşam Yemeği' neredeyse tamamlanmıştı, ancak Leonardo da Vinci henüz Yahuda için kullanacağı modeli bulamamıştı....

Leonardo'nun çalıştığı kilisenin kardinali, resmi bir an önce bitirmesi için ressamı sıkıştırmaya başladı. Günlerce aradıktan sonra Leonardo; vaktinden önce yaşlanmış genç bir adam buldu.
Paçavralar içindeki bu adam sarhoşluktan kendinden geçmiş bir durumda kaldırım kenarına yığılmıştı.
Leonardo; yardımcılarına adamı güçlükle de olsa kiliseye taşımalarını söyledi. Cünkü artık taslak çizecek zamanı kalmamıştı. Kiliseye varınca yardımcılar adamı ayağa diktiler. Zavallı,başına gelenleri anlamamıştı. Leonardo adamın yüzünde görülen inançsızlığı, günahı, bencilliği
resme geçiriyordu.. .
Leonardo işini bitirdiğinde, o zamana kadar sarhoşluğun etkisinden kurtulmuş olan berduş;
gözlerini açtı ve bu harika duvar resmini gördü.

Şaşkınlık ve hüzün dolu bir sesle
şöyle dedi:

'Ben bu resmi daha önce gördüm...'

'Ne zaman?'
diye sordu Leonardo da Vinci,
o da şaşırmıştı..

'Üç yıl önce' dedi adam..
'Elimde avucumda olanı kaybetmeden önce...

O sıralarda bir koroda şarkı söylüyordum. Pek çok hayalim vardı. Bir ressam beni İsa'nın yüzü için modellik yapmak üzere davet etmişti...'

İyi ve Kötü'nün yüzü aynıdır...
Her şey insanın yoluna ne zaman çıktıklarına bağlıdır...

Paulo Coelho

2009-04-24T11:44:00.000-07:00

Dünyanın tüm çocuklarına armağan edilen bayramın ardından gelen , çocukların duyarlılığı ile ilgili olan ve beni çok duygulandıran bir maili paylaşmak istedim.
"Bir dostum anlatmıştı. Bir tanıdıklarının evlerinde televizyon arıza yapmış. Gelen tamirci TV'nin arkasını açmış, birde bakmış ki bir sürü ekmek kırıntısı....Tabi kimin yaptığını hemen anlamışlar... Evin 4 yaşındaki yaramaz kızı . Bu olayla karşılaşan çoğu ailenin ilk tepkisi genellikle öfkeli davranışlar olur. Tamircinin yanında bağırıp çağrılmasa da daha sonra uygun(!) davranışlar gösterilir.Fakat anne öyle yapmamış, çocuğuyla konuşmuş ve neden yaptığını anlamaya çalışmış. Ve öğrendiklerinden sonra hüngür hüngür ağlamaya başlamış.
Çocuk, ekranda Afrika'daki aç çocukları gördükçe mutfaktan ekmek alıp, TV'nin açık bulduğu tek yerinden,arkasındaki ızgaralardan içeri atıyormuş...."

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.....

2009-04-23T02:11:00.000-07:00

EN BÜYÜK BAYRAMDIR.....
KUTLU OLSUN.....
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE.....

MUSTAFA KEMAL ATATÜRK

23 NİSAN ULUSAL EGEMENLİK VE ÇOCUK BAYRAMI KUTLU OLSUN.......

2009-04-22T11:34:00.000-07:00

Tüm yavrularımızın 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutluyor, tüm dünya çocuklarına ATAMIZIN armağan ettiği bu güzel bayramda gönüllerince bayram etmelerini diliyorum.

NE SEYAHATTİ BE.....!!!!!

2009-04-21T05:11:00.000-07:00

Efendim, yaz gelirken malumunuz tüm medyada bir furya başlar. "Yaza girerken nasıl kilo verirsiniz?".."Kışın aldığınız kilolardan kurtulmak için ...rejimi uygulayın","sağlıklı kilo verin" şeklinde bir sürü yazı dizisi başlar. Hepimizin sinirini laçka edene kadar devam eder, sonra o sayfaları geçeriz,o programı atlarız dikkate bile almayız.
Ben bu programlar başlamadan önce gelen hoş bir maili, moral olsun diye paylaşmak istedim.
Kilo vereceğim diye sinirlenimizi bozmayalım... Sağlıklı yaşayacağım diye tatsız tuzsuz şeyler yemeyelim. Allah ağız tadımızı bozmasın efendim... AMİN....
Amerika'nın ünlü bir hastanesi Kardiyo bölümünün ünlü bir cerrahı ile yapılan bir ropörtajdan alıntıdır;
* Kardiyovasküler egzersizlerin yaşamı uzattığını duydum. Doğru mu?
- Kalbinin ömrün boyunca atacağı sayı bellidir,hepsi bu işte. Bu sayıyı egzersizle yeme. Herşey zamanla eskir. Kalbini hızlandırmak ömrünü uzatmıyor. Bu arabayı hızlı kullanınca ömrü uzar demek gibi birşey oluyor. Uzun mu yaşamak istiyorsun? O zaman uyu...
* Eti bırakıp, daha fazla meyve, sebze mi yemeliyim?
- İşin özünü yakalamalısın. İnek ne yer? Saman ve mısır. Bunlar ne? Sebze.. O zaman bonfile yemek, sebzenin vücuda en uygun kazandırılma mekanizmasıdır. Hububat mı yemek istiyorsun? Piliç ye.. Yeşillik mi istiyorsun biftek ye...
* Alkolü azaltmam gerekir mi?
- Asla... Şarap,üzüm suyudur. Brandi damıtık şaraptır. Bira tahıldır, kafana dikebilirsin...
* Vücut yağ oranımı nasıl hesaplamalıyım?
- Bir vücudunuz ve yağınız varsa oran bire birdir. İki vücudunuz ve bir yağınız varsa oran ikiye birdir. Bunun gibi....
* Düzenli jimnastiğe devam etmenin faydaları nelerdir?
- Bir fayda düşünemiyorum. Benim felsefem ağrı yoksa...herşey yolundadır...
* Kızartmalar kötü müdür?
- Sen beni dinlemiyorsun galiba.... Yiyecekler nebati yağ içinde kızartılıyor, hatta yağa doyuyor. Daha fazla bitkisel gıdanın neresi kötü...
* Çikolata benim için kötü müdür?
- Deli misin? HEY... kakao tanecikleri... Yani başka bir tür bitkisel gıda.... Çevredeki en mükemmel lezzetli yiyecek....
* Yüzmek formum açısından iyi midir?
- Yüzmek formun açısından iyi midir? Balinayı düşünsene.....

Umarım bu açıklamalarla yiyecekler hakkında kafandaki tüm karışıklıklar netleşmiştir. Ve ayrıca unutma;
Hayat,mezara en çekici ve düzgün formla gidilecek bir seyehat değildir. Aksine yalpalaya yalpalaya, bir elinde Chardonnay şarap, diğerinde çikolata, vücut bitmiş ve tükenmiş halde ama çığlıklarla WOOOO HOOOO... NE SEYAHATTİ BE....

2009-04-17T06:55:00.000-07:00

Güzel vatanımın çok özel bir yer olduğuna inanıyorum. Dünya haritasına baktığında ve bir insan bedeni gibi düşündüğünde kalp bölgesi Türkiye'me denk düşer. Herşeyi ile özel bir topraktır benim vatanım. Üzerinde bugüne kadar yaşamış kavimleri ile, ereni evliyası ile, şairi ozanı ile, coğrafik özellikleri ile,iklimiyle, güzellikleri ile çok özel bir ülke... ve bu özel ülkeye tabikii çok özel bir önder, bir kahraman gerekirdi...
Öyle bir önder, öyle bir kahraman ki el atmadığı, vatanı için düşünmediği hiç bir konu olmasın. Bu arada elinin tersi ile o vatanı düşmanlardan kurtarsın, devrimler yapsın, çocukları düşünsün, kadınları düşünsün, dili düzeltsin, medeni hukuk sistemini kursun, kılığı kıyafeti düzenlesin, ülkesinin onurunu, şerefini tüm dünyaya haykırsın, balolar düzenlesin ve çağdaş bir yaşam tarzının ne olduğunu tüm dünyaya göstersin. Hamasi nutuklar yerine, yaşayarak öğretmiş ve yaptıkları, söyledikleri tüm dünya tarafından anlaşılarak gıpta edilmiş,ilham vermiş bir lider....ve tüm bunları 57 yıllık ömrüne sığdırmış...
Bunları yapmak senin benim gibi sıradan insanların harcı değil... Belli ki YARADAN tarafından özel bir plan gereği, özel bir ülke için gönderilen çok özel bir görevli o. Sevgilimin söylediği bir söz var
" Allah'a olan aşkım, Atatürk gibi bir üstad varlığı bize bağışladığı içindir" ben de ona katılıyor ve onun kurduğu ülkede doğduğum,eğitim gördüğüm, yaşadığım, aydın ve çağdaş bir kadın olabildiğim için şükrediyor ve sevgili ATAMA tüm kalbimle sevgi ve saygılarımı gönderiyorum.

IŞIĞI YANAN EVLER.....

2009-04-15T11:26:00.000-07:00

Tıp fakültesini yeni bitirmiş, pratisyen hekim olarak ilk görev yaptığım yere, Konya'ya bağlı bir beldenin sağlık ocağına gitmiştim.

Gençtim, bekârdım. Küçük bir beldeydi gittiğim yer.

İlk gece bir eve misafir olmuştum. Tren istasyonunun hemen yanında bir evdi.Akşam yemeğinden sonra çaylarımız gelmiş, sohbetler edilmişti. Üzerimde yol yorgunluğu, geldiğim yeni yerin yabancılığı vardı. Saatler ilerliyor, ağır bir uyku beni içine çekiyordu. Ev sahibine bir şey de diyemiyordum. Bir müddet daha geçti; yine bir hareket yoktu. Evin büyüğü olan Hacıanneye sıkılarak:
"Anneciğim, sizin buralarda kaçta yatılıyor?" dedim.
Hacıanne:
"Evlâdım treni bekliyoruz. Az sonra tren gelecek, onu bekliyoruz" dedi.
Merak ettim, tekrar sordum:
"Trenden sizin bir yakınınız mı inecek ?"
Hacıanne:
"Hayır evlâdım, beklediğimiz trende bir tanıdığımız yok. Ancak burası uzak bir yer. Trenden buraların yabancısı birileri inebilir. Bu saatte, yakınlarda,ışığı yanan bir ev bulmazsa, sokakta kalır. Buraların yabancısı biri geldiğinde, "ışığı yanan bir ev" bulsun diye bekliyoruz."
Konya Ovası'nda, ya da bir başka yerinde Türkiye'nin,trenden inen yabancılar için "Işığı yanan evler" yerinde hâlâ duruyor mudur? Yabancılar, yorgun bedenlerini yün yataklarda dinlendirmeye devam ediyorlar mı? Aç bir köpeğin önüne bir kap yemek bırakan kadınlar yaşıyorlar mı? Kuşlara yuva yapan mimarlar sahi şimdi neredeler? Bu güzel insanlar, atlarına binip gitmişler. Bizler, atlarına binip giden güzel insanlara sahip bir medeniyetin yetimleriyiz. Çekip gidenlerin doldurulmamış boşluklarında savrulup duran
yoksullarız.
Şâir öyle diyordu:
"Güzel insanlar, güzel atlara binip gittiler." Şimdi bu güzel insanlar, neden ve nasıl atlarına binip gittiler? Onları ne yıldırdı da bir daha dönmemek üzere, sessiz sedasız gittiler? Ey güzel yurdumun güzel insanları! Neredesiniz?

Kaynak: Prof. Dr. Saffet Solak'ın bir hâtırası

ÖDÜLÜM VAR.. ;))

2009-04-14T05:02:00.000-07:00

Yaklaşık 4 aydır bir blogum var. Sevgili kızım Betty Puf Puf elleri ile anneciğine bir blog yaptı. Ben her beceriksizliğimde onun yardımını istedim. Daha yeni yeni alışıyorum sayılırken, blog dostlarımdan Sevgili Gülhan, bir yazımın altına not düşmüş "ödülünüz var" diye. Kendisine buradan çok teşekkür ediyorum ve bu ödülü, ilk ödül olarak ödüllüğüme alıyorum.
Şimdi ;yapılması gerekenleri yapalım.
1- Ödülü size veren kişinin linkini yazmalısınız.
Ben yazıyorum Sevgili Gülhan'ın linki http://www.gulhanca.com/
2- Ödül verdiğiniz kişileri yazmalısınız.
Benim ödüllerim Sevgili pembe kızlarım Betty Puf Puf ve Prety in Think'e olacak
3- Bu ödüle layık gördüğünüz kişilere bunu bildireceksiniz.
Şimdi koşup onlara haber vereceğim efendim...
Sevgilerimle....

BETTY PUF PUF PRETTY İN THİNK

ÇEKİRDEK HAREKATI

2009-04-13T03:52:00.000-07:00

Ülkemiz için çooook önemli bu girişimi daha önce de duymuştum ve fakat ne yazık ki o zamanlar bir blogum yoktu. Şimdilerde gelen maillerle birlikte bir araştırma yaparak google'da arayınca sayfalar dolusu bilgiye ulaştım. Efendim olay şöyle;
Manisa Belediyesi ve Tema Vakfı birlikte enteresan bir proje geliştirmişler.. İnsanların yedikleri mevyaların çekirdeklerini doğaya bırakmaları durumunda, bu mevya çekirdeklerinin değerlendirilebileceğini, ülkemizin ağaçlanmasına bir nebze de olsa katkıda bulunabileceğimize dikkat çekmeye çalışıyorlar.
Çünkü ithal tohumlar hibrit tohumlarmış...neymiş hibrit tohum? Bir defa ekilen tohumun meyvesinin kısır olması demekmiş,,, yani ektiğin zaman o tohum yeniden meyve vermiyormuş... Ne yapacağız peki?
Evde yediğimiz meyve çekirdeklerini kiraz, kaysı, erik, karpuz, kavun vb...sonbahar aylarında (çimlenmesi için yağmurların başlayacağı mevsimlerde) pikniğe, dağa, gezmeye gittiğimiz arazilere toprağa gömüp üzerine de bir miktar su dökeceğiz, bunların bir kısmı tutacak ve doğanın dengesinin korunmasında yarar sağlayacaktır.
Sebzelerde olduğu gibi, yakında meyvelerde de hibrit tohumlar yaygınlaşınca, çekirdekten ağaç yetişme imkânı ortadan kalkacak. Bu nedenle elimizi çabuk tutup ülke sathına ne kadar ekebilirsek o kadar yararlı olacağız.
Çocuklar doğayı ve hayvanları çok severler, onları da işin içine katarsak bu proje yayılır ve yaygınlaşır. Çekirdek ayırma ve biriktirme işine onları da katalım, birlikte doğaya çekirdekleri ekme günleri yapalım.bakın nasıl hevesli ve gönüllü olacaklar.
Ayrıca, TEMA VAKFI kendisi ekemeyecekler için bazı merkezlerde bu çekirdekleri topluyor.
UNUTMAYALIM Kİ; EN KIYMETLİ HAZİNEMİZ YAVRULARIMIZ DA AĞIZ TADIIYLA YİYECEKLERİ EN LEZZETLİ MEYVE VE SEBZEYİ BULABİLSİNLER GÜZEL ÜLKEMİZDE

PENCERE...;))

2009-04-08T05:13:00.000-07:00

Genç bir çift, yeni bir mahalledeki yeni evlerine taşınmışlar. Sabah kahvaltı yaparlarken, komşu da çamaşırlarını asıyormuş. Kadın, kocasına;

- "Bak,çamaşırları yeterince temiz değil,çamaşır yıkamayı bilmiyor. Belki de doğru sabunu kullanmıyor" demiş.

Kocası ona bakmış, hiçbir şey söylemeden kahvaltısına devam etmiş.

Kadın, komşusunun çamaşır astığını gördüğü her sabah benzer yorumları yapmaya devam etmiş.
Bir ay kadar sonra,bir sabah, komşusunun çamaşırlarını tertemiz gören kadın çok şaşırmış,
- "Bak" demiş kocasına
- "Çamaşır yıkamayı öğrendi sonunda. Kim öğretti çok merak ediyorum?"
-" Ben bu sabah biraz erken kalkıp pencerelerimizi sildim" diye gülümsiyerek cevap vermiş kocası.

Başkalarını izlerken gördüklerimiz, baktığımız pencerenin ne kadar temiz olduğuna bağlıdır. Birini eleştirmeden ve yargılamadan önce kendimize dönüp bakmamız ve iyi olanı görmeye hazır olup olmadığımızı sorgulamamız gerekmez mi?

PS. Yukarıdaki fotoğraf Sn. Haluk Özözlü'nün Yazı ve Fotoğraf Galerisi adlı sitesinden alınmıştır.

NİYE BEN ????

2009-04-06T06:37:00.000-07:00

"Niye ben?" diyen herkes için.....

Brenda, yamaç tırmanışları yapan genç bir kadındı. Bir gün bir grup tırmanışna katıldı. Grupla birlikte tırmanacakları yere geldiklerinde neredeyse duvar gibi dik, büyük ve kayalık bir yamaç çıktı karşılarına.
Tüm korkularına rağmen, Brenda azimliydi. Emniyet kemerini taktı,ipi yakaladı ve kayanın dik yüzüne tırmanmaya başladı. Bir süre tırmandıktan sonra, nefeslenebileceği bir oyuk buldu. Orada asılı duruken, yukarıda ipi tutan kişi bir anlık dalgınlıkla ipi gevşetiverdi. Aniden boşalan ip, hızla Brenda'nın gözüne çarparak lensinin düşmesine neden oldu.
Lens çok küçüktü ve bulunması neredeyse imkansızdı. Lens yamacın ortalarıda bir yerlere düşüp kalmıştı ve Brenda artık bulanık görüyordu. Ümitsizlik içindeki Brenda, lensini bulması için Allah'a dua edebilirdi yalnızca....Ve içten içe düşünüp dua etmeye başladı.
"Allahım, sen bu anda buradaki tüm dağları görürsün. Bu dağlar üzerindeki herbir taşı ve yaprağı bildiğin gibi,benim lensimin yerini de bilirsin. Onu bulmama yardım et."
Patikalardan yürüyerek aşağı indiler. Aşağıya indiklerinde, tırmanmak üzere oraya gelen yeni bir grup gördüler. İçlerinden biri;
- "aranızda lens kaybeden var mı?" diye bağırdı.
Brenda'nın sonradan öğrendiğine göre,lensi bir karınca taşıyordu ve karınca yavaşça yürüdükçe, kayanın üzerinde hareket edip parlayan lens,kızların dikkatini çekmişti.
Eve döndüklerinde, Brenda lensini nasıl bulduklarını babasına anlatacak ve karikatürcü olan babası da ağzıyla lens taşıyan bir karınca resmi çizerek karıncanın üzerindeki baloncuğa şunları yazacaktı;
"Allahım, bu nesneyi niye taşıdığımı bilmiyorum. Bunu yiyemem ve taşıyamayacağım kadar ağır. Ama istediğin sadece bunu taşımamsa, senin için taşıyacağım."

BU YÜKÜ NİYE TAŞIYORUM?
NİYE BEN? DEMEYELİM......

AŞK OLSUN

2009-04-05T14:23:00.000-07:00

Ta ilkokulda öğrenmiştim, ilkbahar ayları Mart-Nisan-Mayıstır. Evet martta sokaklarda gezerken bahar kokuları gelmeye başlar, havada bir bahar kokusu olur ama benim coğrafyamda bahar nisanda başlar...
Tüm ağaçlardaki pıtırcıklar büyüdü,açık yeşil minicik yapraklar gözümüzün önünde büyüyorlar, lalelerim açmış, sümbüllerim coşmuş, hercailer renk ahenk...
Kediler, köpekler birbirlerinin peşinde mırıl mırıl, cıvıl cıvıl, en güzel tüylerini çıkartmış serçeler, güvercinler ve hatta martılar bile cik cik, cak cak uçuşmakta....
Havada aşk kokusu var....varolan her canlı bu mevsimde daha bir coşkulu, daha bir taşkın...
AŞK OLSUN DİYORUM, TÜM YÜREKLERDE, TÜM DÜNYADA AŞK OLSUN....

ÖZGÜRLÜK RESMİ

2009-04-03T02:38:00.000-07:00

Babası İspanya'nın en ağır siyasi caezalarının verldiği bir hapishanede mahkumdu küçük kızın. Fırsat bulduğu her hafta sonu babasını ziyaret için annesiyle birlikte hapishaneye giderdi.
Yine bir ziyarete giderken babası için çizdiği resmi yanında götürdü ancak hapishane kurallarına göre özgürlüğü çağrıştıran her türlü şeyin mahkumlara verilmesi yasaktı. Bu sebeple kağıda çizdiği kuş resmini kabul etmemiş ve oracıkta yırtmışlardı...
Çok üzülmüştü küçük kız. Babasına söyledi bunu, o da :
- üzülme kızım, yine çizersin; bu sefer çizdiklerine dikkat edersin olur mu? dedi.
Küçük kız diğer ziyaretinde babasına yeni bir resim çizip götürdü. Bu sefer kuş yerine bir ağaç ve üzerine siyah minik benekler çizmişti. Babası keyifle resme baktı ve sordu:
-hımmm! ne güzel bir ağaç bu. Üzerindeki benekler ne? Portakal mı?
Küçük kız babasıa eğilerek, sessizce şöyle dedi:
-Hişşt! o benekler ağacın içinde saklanan kuşların gözleri

ZEİTGEİST- ZAMANIN RUHU

2009-03-04T02:25:00.000-08:00

Çalışma hayatım boyunca hep bir emekli olsam bahçe içinde bir evim olsa, eksem, biçsem, çiçeklerle donatsam meyve ağaçlarım olsa, akşamüzerleri sulasam, mis gibi bahçemde bir çay demleyip dostlarımla bahçe sefası yapsam, ekmeğimi kendim yapsam, domatesimi, biberimi bahçemden toplasam, bahçemde bir kuyum olsa suyumu mis gibi içsem gibi hayallerim vardı.......
İstanbul'u çok seviyorum evet ama bu kırsal yaşam isteği de yabana atılır gibi değil. Bir kaç yıldır sevgilimin yazlığında bir nebze gideriyorum bu isteği ama misafir gibi 2-3 ay değil ben sürekli yaşamak istiyorum kırsalda.
Geçen hafta bir belgesel izledik. Dünyada yaşanan savaşların, terör olaylarının, kıtlığın, sefaletin nedenlerini belgeleri ile açıklıyordu. Savaşlar ve terör bir avuç insanın cebine daha çok para girsin diye yapılmış suni gündemlerdi. Sırf biraz daha zengin olma uğruna, tüm dünyaya hükmetme uğruna dünyanın kaynaklarını kendilerinde topluyor ve suni kıtlıklar yaratıyorlardı. Bolluk yazılarımda da yazdığım gibi dünyanın kaynakları sonsuz. Yaradan öyle büyük bir bollukla veriyor ki hiç bir ödeme yapmaksızın herşeye ulaşabiliriz aslında.
Belgeselin 2. bölümünde kurmak istedikleri bir projeden söz ediyorlar. "Venüs projesi" bu proje benim geçmişte yapmak istediğim bir yaşam tarzını öneriyor. Dünyayı kurtaracak olanın kaynak bazlı ekonomi olduğunu anlatıyor. Kurulmuş ve dayatılmış bu ekonomik sistemin içinden çıkmak ancak bu yollarla mümkün.
ÖZÜMÜZÜN SESİ her zaman doğruyu söylüyor aslında. İçimizden gelen kuvvetli dürtü her zaman O'nun doğru sesi. Bizi uyarıyor yine bizi korumak için...
Umuyorum herkes izler, umarım hepimiz uygulama fırsatı buluruz ve hep istediğimiz gibi bu güzel mavi dünyamız, bu evrenin gözbebeği barış ve sevgi içinde yaşamını sürdürür.....

"BİR GARİP ÖLDÜ DİYELER ... "ENCİNO COSTA"

2009-03-02T05:13:00.000-08:00

Güzel yurdumun her köşesi bir kültür ve insan mozaiği...
24.02.2009 tarihli gazetelerde bir haber olarak çıkan bir yaşam ...
Kimbilir nerelerde kimler yaşıyor... Bir sokakta karşılaştığımız bazen selamlaştığımız, bazen bakıp geçtiğimiz, bazen sohbet ettiğimiz insanların, sıradan gördüğümüz insanların yaşam öyküleri hiç de sıradan olmuyor araştırıp inceleyince...
İŞTE HABER....

Meğer nasıl biriymiş!

Fatih'teki enkazda kalan piyanistin hayatı Hollywood filmi gibi

Fatih’te yaşadığı binanın altında kalan piyanist Encino Costa, İran Şahı’nın eşi Farah Pehlevi’nin gözdesiydi.

Encino Costa’nın yıkılıp altında kaldığı ev, piyanist kadar yaşlıydı. Fatih’te 1935 yapımı bir binanın çökmesiyle hayatını kaybeden İtalyan piyanist, 70 yaşındaydı. Piyanistin İstanbul’daki yaşamı 16 yıl önce eşinden ayrılıp Tahran’dan Türkiye’ye yerleşmesiyle başladı. Babası Mısırlı, annesi de İtalyan olan Costa’nın her ikisi de doktor olan kız ve erkek çocuğu ile eşi İran’da yaşıyor.

Costa, birçok tanınmış ailenin çocuğuna müzik ve yabancı dil dersleri veriyordu. Başta piyano ve klarnet olmak üzere birçok enstrüman da çalabilen Costa, İngilizce, İtalyanca ve Fransızca da biliyordu. Costa, komşularının gürültüsünden rahatsız olduğu için kulak tıkacı kullanıyordu. Komşularının da bu nedenle uyandıramadığı Costa’nın cesedi Adli Tıp Kurumu’nda bekletiliyor. Ailesi’nden veya dostlarından birileri sahip çıkmadığı takdirde, Costa kimsesizler mezarlığına gömülecek.

İran’ın ilk talk şovcusu

Encino Costa’yı çok iyi tanıyanlardan ve çocukları da Costa’dan piyano dersi alan Ali Nusret de, Costa’nın İran’da ilk talk şov yapan insanlardan olduğunu kaydederek şunları söyledi: “Costa, İran’dayken çalıştığı lokale son İran Şahı Muhammed Rıza Pehlevi’nin karısı Farah Pehlevi sürekli gidermiş. Costa ölmeden bunu hep anlatırdı bize. Farah Pehlevi onu çok severmiş ve bundan dolayı Encino’nun çaldığı geceler o da dinlemeye gidermiş. Devrimden önce ilk talk şovculardan olduğunu da sürekli anlatırdı bize.”

Batı müziği yasaklanınca

Encino Costa’nın piyano dersi verdiği Seda ve Ali Nusret de İran Devrimi sırasında hem ailevi nedenlerden hem de rejim değişikliğinden dolayı İstanbul’a geldiğini söyledi. Nusret, şunları söyledi: “Encino Costa Mısır’da büyüdü. Orada bir dönem bir grubu da oldu. Ardından Seyahat Gemileri’nde çalmaya başladı. Devrimden bir süre önce İran’a yerleşip, orada yaşamaya başladı. İran’dan ayrılmasının nedeni hem İran’da batı müziğinin yasaklanması hem de ailevi sorunlardı.”

Günlüğünde evin yıkılacağı yazıyordu

COSTA’NIN en sevdiği uğraşlarından biri de günlük tutmaktı. İşte Costa’nın 30 Aralık 2002 tarihinde günlüğüne yazdığı ifadeler: “Nasılsın? İyi misin? Ben pek iyi değilim. Çünkü uykum rahatsız. Şey!.. Beni çok uyandırıyorlar komşularım gürültüyle. Onların 3 tane üçlü koltukları var. Her gece onlar yatarken, üçlük koltuğu açarlarken bir deprem oluyor gibi. Bina sallanmaya başlıyor ve ben 1 buçuk civarında yatağımdan fırlıyorum. Midem bulanıyor ve başım bütün vücudum ağrıyor. Uyumak zorundayım...”

GAZETE VATAN/ KENAN BUTAKIN HABERİ

Yaradanın rahmeti sonsuzdur...
Rahmetler üzerine olsun....
Vatan toprağında huzurla yatsın....

ADANMIŞ BİR YAŞAMA SAYGILARIMLA " TÜRKAN SAYLAN"

2009-03-01T02:07:00.000-08:00

KUSURLARIMIZLA GÜZELİZ....

2009-02-24T02:54:00.000-08:00

İnternetteki posta kutuma dostlardan gelen bazı maillerin yazarı bilinemiyor ne yazıkki... Tıpkı aşağıda okuyacağınız öykü gibi. Yazarının adını ne yazık ki bilemediğim bu öykü kusur ve eksikliklerimizle farklı olduğumuz ve farklılılarımızla güzel dünyamıza renk , anlam katışımızı ne güzel belirtiyor....

Çin'de bir adam, her gün boynuna dayadığı kalın sopanın iki ucuna asılı testilerle dereden su taşırmış evine.. Bu testilerden birinin yan kısmında çatlak varmış...Diğeri ise hiç kusursuz ve çatlaksızmış Ve her seferinde bu kusursuz testi adamın doldurduğu suyun tümünü taşır ,ulaştırırmış eve.. Ama her zaman boynunda taşıdığı testilerden çatlak olanı eve yarı dolu olarak varırmış. İki sene her gün bu şekilde geçmiş. Adam her iki testiyi suyla doldurmuş ama evine vardığındasadece 1,5 testi su kalırmış...
Tabi ki kusursuz, çatlaksız testi vazifesini mükemmel yaptığı için çok gururlanıyormuş... Fakat zavallı çatlağı olan kusurlu testi, çok utanıyormuş. Doldurulan suyun sadece yarısını eve ulaştırabildiği için de çok üzülüyormuş. İki yılın sonunda bir gün, görevini yapamadığını düşünen çatlak testi, ırmak kenarında adamasöyle demiş:
"Kendimden utanıyorum. Su yanımdaki çatlak nedeniyle, sular eve gidene kadar akıp gidiyor.."
Adam gülümseyerek dönmüş testiye;
"Göremedin mi? yolun senin tarafında olan kısmı çiçeklerle dolu. Fakat kusursuz testinin tarafında hiç yok. Çünkü ben başından beri senin kusurunu, çatlağını biliyordum.. Senin
tarafına çiçek tohumları ektim. Ve her gün o yolda ben su taşırken,
sen onları suladın.. 2 senedir o güzel çiçekleri toplayıp, masamı süslüyorum. Sen kusursuz olsaydın, O çatlağın olmasaydı, evime böyle güzellik ve zarafet veremeyecektim" diye cevap vermiş..

Hikayeden alacağımız ders: Her birimizin kendine has kusurları vardır. Hepimiz birer çatlak testiyiz.. Fakat sahip olduğumuz bu kusurlar ve çatlaklardır hayatlarımızı farklı ve ilginç yapan, mükafatlandıran, renklendiren.. Etrafınızdaki her kisiyi, oldukları gibi kabullenin.. Dışlarındaki kusurları değil, içlerindeki
güzellikleri görün...

Demişler ki; "Herkese portakal gelirken, niye bana ekŞi limon geldi?" diyeceğinize, limonunuzla limonata yaparak herkesten farklılığı yaşayın...

HİTİTLERİN M.Ö 2000 YILINDAKİ BİR DUVAR YAZISINDAN....

2009-02-19T16:13:00.000-08:00

HİTİTLERİN M.Ö 2000 YILINDAKİ DUVAR YAZISI

Güzel, bereketli vatanımız ne çok medeniyete ev sahipliği yapmış ve nice eren, evliya, bilge yetişmiş bu topraklarda...
Bugün Çorum Boğazkale'de arkeolojik kazılar hala sürmekte ve çıkan belge ve bulgular insanları hayretlere düşürmekte...
M.Ö 2000 yıllarından kalmış bir kitabede bakın Hitit kralı Yaradan'a nasıl dua ediyor.....

Tanrım,
Beni yavaşlat.
Aklımı sakinleştirerek kalbimi dinlendir...
Zamanın sonsuzluğunu göstererek bu telaşlı hızımı dengele...
Günün karmaşası Içinde bana sonsuza kadar yaşayacak tepelerin sükunetini ver .

Sinirlerim ve kaslarımdaki gerginliği, belleğimde yaşayan akarsuların melodisiyle yıka, götür.
Öykünün o büyüleyici ve iyileştirici gücünü duymama yardımcı ol...

Anlık zevkleri yaşayabilme sanatını ögret; bir çiçeğe bakmak için yavaşlamayı,
güzel bir köpek ya da kediyi okşamak için durmayı,
güzel bir kitaptan birkaç satır okumayı, balık avlayabilmeyi,
hülyalara dalabilmeyi öğret...

Her gün bana kaplumbağa ve tavşanın masalını hatırlat.
Hatırlat ki yarışı her zaman hızlı koşanın bitirmediğini,
yaşamda hızı arttırmaktan çok daha önemli şeyler olduğunu bileyim...

Heybetli meşe ağacının dallarından yukarıya doğru bakmamı sağla,
Göreyim ki, onun böyle güçlü ve büyük olması,
yavaş ve iyi büyümesine bağlıdır...

Beni yavaşlat Tanrım
Ve köklerimi yaşam toprağının kalıcı değerlerine doğru göndermeme yardım et.
Yardım et ki, kaderimin yıldızlarına doğru daha olgun ve daha sağlıklı olarak yükseleyim.

Ve hepsinden önemlisi Tanrım,

Bana değiştirebileceğim şeyleri değiştirmek Için CESARET,
Değiştiremeyeceğim şeyleri Kabul etmek Için SABIR,
İkisi arasındaki farkı bilmek icin AKIL,
Ve
Beni aşkın körlüğünden ve yalanlarından koruyacak DOSTLAR ver...

Çekim yasası...

2009-02-19T05:20:00.000-08:00

İNTERNETTE GEZİNİRKEN BULDUĞUM BİR YAZI, GEÇENLERDE YAZDIĞIM "SADECE SİZ DEĞİLSİNİZ" BAŞLIKLI YAZI İLE NASIL GÜZEL ÖRTÜŞÜYOR.

Ve Çekim yasası denilen evrensel yasanın, çoğunlukla farkında olmaksızın,bizim tarafımızdan nasıl harekete geçirildiğini de de pek güzel açıklıyor...

Prof. Yıldız Batırbaygil yazıyor..

06.08.2008 12:42
Kafadan geçen her düşüncenin Allah katında bir talep olduğuna
inanıyorum iyi şey ister güzel şeyler düşünürseniz cevabı aynen öyle
gelir ama hep korku ve kuşkuyla yaşarsanız aynen bunları da
çağırırsınız.

Trafik kazasından korkan insanlar hep kazaya uğrarlar. Eğer siz
korkuyla yola çıkar ve hep bunu beyninizde kurgulayıp etrafa negatif
enerji yayarsanız mutlaka şoföre kaza yaptırırsınız ama arabayı siz
kullanıyorsanız ve böyle korkularınız varsa eğer sakın araba
kullanmayın… Çocuğuna aşırı korumalı ana ve babalarının çocuklarına
hep bir şeyler olur yani biri bir taş atsa bile gelir sizin
çocuğunuzun kafasını bulur o zaman siz şunu düşünürsünüz –onu
kollayıp korumasam hep başına olumsuz şeyler geliyor – Neden acaba ?
Bu tıpkı yumurtamı tavuktan çıkar yoksa tavuk mu'yu andırmıyor mu?
Öyle mutsuz bir toplum olduk ki birbirimize günaydın diyemiyoruz, bir
araya geldiğimizde hep olumsuz olaylar konuşuyoruz, biri bize
nasılsın dese iyiyim demeye korkar olduk, işler nasıl deseler, derhal
şikayet etmeye ve her şeyin kötü ve daha da kötüye gittiğini
söylüyoruz, hastalıklarımızdan ve ölümlerden bahsediyoruz yani
dostlarla da sohbetin güzelliği , keyfi kalmadı.Hep para
olmadığından yakınıyoruz sanki bunu soran bizden para isteyecekmiş
gibi.Aynen devam edin, neyi YOK diyorsanız, onu YOK etmeye devam
edin, sürekli şikayet edip etrafa olumsuz ve zavallı görünerek her
şeyin bereketini kaçırın, ayrıcada bu kadar mızırdanma sonunda
dostlarınızı da kaçırdığınızı fark edeceksiniz. Hep hastayım diyen
insanlar mutlaka hasta olurlar beyin şartlanmaya görsün hangi
hastalıktan korkup ,çağırıyorsanız size onu getirir.
Sürekli param yok deyen insanlar paralarının bereketini öyle
kaçırırlar ki bir gün gelir birde bakarlar gerçekten paraları bitmiş
ama bu bitiş ani çıkan hesapta olmayan mecburi harcamalarda
olabilir, sağlığa harcanması gereken miktarlar da olabilir.Allah
zaten verilen nimetlere şükretmesini bilmeyen kullarından bu
nimetleri bir müddet sonra almaya başlar.Çevrenize bakın örneklerini
çok göreceksiniz.Gelin bundan sonra Nasılsın diyenlere ÇOK İYİYİM
ÇOK ŞÜKÜR demekle işe başlayın…….
Öyle bir toplum olduk ki karşımızdakini yargılamaktan sevmeye zaman
bulamıyoruz. Oysa her yaşta sevgiye ihtiyacımız var. Sevgi sunulmazsa
sevgi değildir. Neyi severseniz sevin ama içinizde yoğun sevgi
duyguları olsun. Birisine sevginizi söylediğinizde hareketlerle bunu
pekiştirdiğinizde ona öyle güzel bir enerji yollarsınız ki, onun
mutluluğunun enerji şeklinde size geri dönüşünden aldığınız pozitifi
başka hiçbir şeyde bulamazsınız. Yeni bebeği olmuş bir anne eğer
sıkıntıları varsa veya olumsuz bir kişiliğe sahipse lütfen en olumlu
olduğunda bebeğini kucağına alıp onu çıplak tenine deydirsin. Eğer
bebeklerinizin huzurlu ve sağlıklı bir bebek olmasını istiyorsanız
onu sakin kavgasız gürültüsüz ve pozitif bir ortamda büyütmeye
çalışın, Kızgınken, sinirliyken kucağınıza almamaya çalışın ve ona
sınırsız sevginizi gösterin.
Öpün koklayın ve bilin ki bu günler çok çabuk geçecek ve bilinki
çok çabuk büyüyorlar. Bazı anne ve babalar çocuklarını çok sevdikleri
halde bunu ifade edemez ve gösteremezler. Neden ? Ne zaman
göstereceksiniz? Tanrı'nın verdiği bu armağana sevgiyi en güzel
şekilde göstermemiz bir şükür ve teşekkür değil mi ?
Beyin öyle bir güçtür ki , insan beyin gücünü kullanarak isterse
kendini felç de edebilir, öldürebilir de, kanserini de yenebilir.
Yeter ki beynini şartlandırabilsin. Beynimizde yaklaşık 13 milyar
civarında sinir hücresi vardır. Her bir hücre yaklaşık 7.3 kilo
voltluk enerji açığa çıkarır. Pratikte mümkün değil ama teorikte
beyindeki tüm sinir hücrelerinin aynı anda enerjilerini saldığını
varsayalım, yaklaşık 350 milyon kilo voltluk bir enerji açığa çıkar
ki bu da büyük bir metropolün tüm elektrik ihtiyacını karşılayacak
güce sahiptir. Size tıp kitaplarına girmiş bir olayı anlatmak
istiyorum, et taşımaya yarayan soğutuculu bir tren, temizlenmek için
bir istasyonda duruyor. İşçiler vagonları temizlemeye başlıyorlar,
işçinin biri bir vagonu temizlerken diğer işçi o vagonu boş sanıp
kapısını dışardan kilitliyor. Biraz sonra tren hareket ediyor, ve
bir durak sonra et almak üzere bir istasyonda duruyor. Kapalı kalan
işçinin vagon kapısı açıldığında işçinin donarak öldüğü görülüyor.
Fakat bir bakıyorlar ki, vagonun ısısı normal ısıda yani dondurucuya
geçirilmemiş. Ama kapalı kalan işçi bunu bilmediği, donarak öleceğini
sandığı için beyin aynen donmanın şartlarını hazırlayarak, donmanın
tüm belirtilerek göstererek vücudunu buna uyduruyor. Yani beyninizi
olumlu şeylere kanalize edin .Bazı insanlar vardır, hep konuşurken
daha yaşasam 1-2 sene daha yaşarım diye konuşup sık sık bunu tekrar
ederler ve kendilerine adeta bir ölüm zamanı belirlerler. Ben bu
laftan çok korkarım ,eğer bunu inanarak söylerlerse beyinlerini öyle
bir şartlarlar ki , öyle bir kurgularlar ki gerçekten dedikleri
zamanda ölürler. Bu yüzden kaç yaşında olursanız olun hep bir
hedefiniz ve hayalleriniz olsun ki uzun yaşayabilesiniz. İnsan
hayal ettiği müddetçe yaşarmış. Ne doğru bir laf değil
mi?
Dün bitti. Dünün tekrarı yok aynı rüyalar gibi.Yarın, hiç bilmiyoruz,
iyi şeylerde olabilir kötü de .Ama şu anımı biliyorum,ayağım kırık bu
yazıyı yazıyorum ama eşim yanımda çocuklarım sağ ve ben bu yüzden
dünyanın en mutlu kadınıyım ve yarınımı da bilmediğim için bu anımı
en iyi, en keyifli ve en pozitif şekilde değerlendiririm. Bilmediğim
bir geleceği düşünerek de bu anımı zehir edemem. Siz de böyle yapın
ve hayatınızı birbirine karıştırmamak kaydıyla 3'e bölün. Dün,
bugün,yarın diye…

Biz ani stresleri çok severiz. Çünki ani streste vücutta
Adrenokortikotrop hormon (ACTH) artar ve hafıza, algılama, enerji
süper olur. Yani bu hormon strese karşı vücudun bir sigortasıdır. Ama
siz bu stresi kısır döngüye çevirirseniz yani sürekli beyninizde
kurarsanız, hep bunu düşünürseniz, gelen olumlu şeylerin hepsi geri
gider. Yani unutkanlıklar, enerji kayıpları, isteksizlikler, migren,
mide-bağırsak şikayetleri, uykusuzluklar, beyin tümörler, tansiyon
iniş-çıkışları, vücudun muhtelif yerlerinde uyuşmalar, mutsuzluk,
hatta depresyon ,kalple ilgili şikayetler ve kansere zemin hazırlamış
olursunuz.
Bunları kendinize niye reva göreceksiniz ki ?
Akıllı, kontrollü ve olumlu olmak yeterli. Eğer büyük bir strese
girdiyseniz kendinize hobiler bulun, yani kafanızı dağıtın başka
işlere kanalize olun ki stres yaratan faktörün etkisi azalsın veya
sevdiğiniz, sizi mutlu eden şeylerle uğraşın. Bunları da
yapamıyorsanız dua edin, duaların insanlarda yarattıkları mistik etki
onların pozitiflenmesini sağlar. Ben evde yemek yaparken bile hep dua
ederim (yiyenler şifa bulsun, mutlu olsun, bereket artsın ) diye.

EVET, VAR MI İTİRAZI OLAN???????

SADECE KENDİNİZ DEĞİLSİNİZ.......

2009-02-19T05:16:00.000-08:00

SADECE KENDİNİZ DEĞİLSİNİZ.

Mutlu olduğunuzda mutluluğu yaşayan sadece kendiniz değilsiniz, sevgi dolu olduğunuzda sevgiyi yaşayan sadece kendiniz değilsiniz, barış ve huzurla dolu olduğunuzda barış ve huzuru yaşayan sadece kendiniz değilsiniz.
Mevlana olduğunuzda Mevlanalığı yaşayan sadece kendiniz değilsiniz. Siz bir yandan bunları yaşarken bir yandan da farkında olmadan,evrenin enerjisini yükselterek pek çok insanın hayatını etkiliyorsunuz. Yaşadıklarınızla oluşan düşük veye yüksek frekanstaki enerjinizle siz farkında olsanız da olmasanız da, inansanız da inanmasanız da, görseniz de görmeseniz de toplu bilinçteki yaşam enerjisini fazlası ile etkilemektesiniz.

Kanadalı bir doktor olan David Hawkins'in araştırmaları sonucunda vardığı değerler şöyle;

* Pozitif ve herşeyi olduğu gibi kabullenen mutlu bir insanın yaydığı enerji, 90.000 insanın yaydığı düşük enerjiyi dengelemektedir.

* Sevgiyi gerçek anlamda yaşayan bir insanın yaydığı enerji, 750.000 insanın yaydığı düşük enerjiyi dengelemektedir.

* Barış ve huzur içinde yaşayan bir insanın yaydığı enerji, 10 milyon insanın yaydığı düşük enerjiyi dengelemektedir.

* Mevlanalığı yaşayan bir insanın yaydığı enerji, 70 milyon insanın yaydığı düşük enerjiyi dengelemektedir.

* Peygamberlik, Budalık seviyesindaki bir insanın yaydığı enerji, tüm insanlığın yaydığı düşük enerjiyi dengelemektedir.

Bugün Peygamber, Buda, Mevlana olmasak da en azından 90.000 insanı mutlu etmeye ne dersiniz????

SEVMEK DOKUNMAKTIR

2009-02-17T02:28:00.000-08:00

Yıllar önce okuduğum bir kitap ismiydi "Sevmek Dokunmaktır"....
Desmond Morris isimli bir zoolog tarafından yazılmıştı. Dokunmayı, sarılmayı, kucaklaşmayı çok seven ve bazen" niye daha çok kolum yok benim, olsaydı da daha çok insana ulaşabilseydim" diye üzülen hatta ahtapotlara imrenen bir insan olarak bayıldığım ve herkese önerdiğim bir kitaptı... Sevdiklerimize sarılalım, ertelemeyelim...4 ayaklı dostlarımız bile bunu bilir ve uygularken biz neden yapamayız ki..... Şimdi okuduğum bir makale de bunun ne kadar doğru olduğunu bilimsel olarak ortaya koyuyor. Paylaşmak istedim.

Harvard Üniversitesi'nde yapılan bir araştırma bilim adamlarını da şaşırtan önemli sonuçlar ortaya koymuştur. Ameliyat edilmek üzere bekleyen aynı dertten mustarip iki grup hasta üzerinde çalışma ilginç sonuçlar ortaya koymuştur.

Doktorlar ameliyat öncesi ve sonrasında ilk grup hastanın odasına gelerek onlara selam verip, durumlarının nasıl olduğunu sorarlarken, diğer gruba uyguladıkları farklı tek şey, aynı işi ellerini hastaların omuzlarına koyarak yapmak olur.

Araştırmanın sonunda, doktorların omuzlarına dokunarak hal ve hatırlarını sorduğu ikinci grup hastanın diğerlerinden çabuk iyileştiği ve üç gün önce taburcu edildikleri görülür. Ülkede benzer tecrübeyi yaşayan çok sayıda doktor bulunduğu anlaşılınca, ''Dokunma Araştırma Merkezleri'' kurulmaya başlanır.

Dokunmanın ve tensel temasın insanlar üzerinde oluşturduğu pozitif enerjiye bir başka örnek de şudur: Amerika'da bir aile, evlilik dışı çocuk sahibi olan kızlarını öldürmek isterlerse de, korkularından cesaret edemezler. Kızlarını Christmas adındaki bebeğiyle birlikte evlerinin altındaki karanlık mahzene kilitlerler. Yaptıkları tek iş, arada bir kapı aralığından kuru ekmek atmak olur. Aradan beş yıl geçer. Mahzenden sesler geldiğini duyan bir kişi durumu polise bildirir. Gerçek ortaya çıktığında sadece tıp dünyası değil, Amerikan toplumu da ayağa kalkar. Anneyi dinleyen doktorlar, anne ve kızı yaşatan tek şeyin, sürekli birbirlerine sarılmaları, sevip okşamaları olduğu sonucuna varırlar.

Verilere göre Amerika'da yılda 470 bin erken (prematüre) doğum gerçekleşiyor… Bu tür bebeklerin normale dönünceye kadar hastanede kalması ailelere ve sağlık sigortası hizmeti veren kurumlara yüklü maliyet getiriyor.

Doktorlar, süt verilirken sırtı sıvazlanan bebeklerin normalden hızlı gelişme seyri izlediklerini ve beklenenden daha kısa sürede taburcu edildiklerini tespit edince, sırf bu uygulamanın ülkeye sağladığı kaynak tasarrufunun 4 milyar 700 milyon dolara ulaştığı görülmüş. Ülkede hızla Dokunma Araştırma Merkezleri kurulmaya başlanmış.

Milyonlarca sivilin ölmesine neden olan İkinci Dünya Savaşı çok sayıda çocuğu da sahipsiz ve yetim bırakmıştı. Alman yetimlerin bırakıldığı bir kreşte çocuklara sağlıklı beslenme ve bakım imkânları sunulduğu halde, yetkililer kreşteki çocuk ölümlerinin önüne geçemezler. Geriye sadece bir çocuk kalır. Bu çocuğun diğerleriyle aynı kaderi paylaşmaması ve hayata bağlanma gücü dikkatler çeker. Araştırma sonunda, kreşte gece nöbetine kalan bir kadının bu çocuğu sıklıkla kucağına aldığı, onunla oynadığı ve sevdiği tespit edilir.

Kültür tarihimiz aslında bu konuda çarpıcı örneklerle doludur. Peygamber Efendimiz ısrarla, yetimlerin başlarının okşanmasını tavsiye eder. Bayramlarda yetim çocuklarının sevindirilmesine daha bir önem verilmesi tavsiye edilir.

Dokunma bir ihtiyaçtır. Sevdiklerimize dokunmak, her iki tarafı da fiziksel ve ruhsal olarak olumlu etkiler. Türk Milleti'nde selamlaşma sırasında adetten olan birbirine sarılmanın, toplumsal bir terapiye imkân sağladığı bile söylenebilir. Nitekim doktorlar, dokunmanın insanda stres, depresyon ve endişeyi azalttığını tespit etmişlerdir.

Uzmanlar, özellikle eşlerin ve aile fertlerinin birbirine dokunmasının terapik bir etkisi olduğunu ifade etmektedirler.

Hayata dokunun…

Dokunmanın iyileştirici gücünü hissetmeye çalışın.

BİR GÜZEL İNSANIN ARDINDAN "TÜRKEL MİNİBAŞ"

2009-02-09T07:23:00.000-08:00

Siz hiç tanımadığınız bir insanın ölüm haberini alıp da hüngür hüngür ağlamadınız mı? Gazetelerde bir haber olarak görüp, sonra hakkında yazılanları okuyunca .. daha detaylı okuyup onu tanımaya başlayınca....tanıyıp içinizden akan sevgi çağladığında ... çok sevdiğiniz , çok iyi tanıdığınız biri göçmüş gibi hissedip dağılmadınız mı?
Fotoğrafta hayata gülümseyerek bakan bu güzel insan, İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesinde öğretim görevlisiydi. Profesördü, Çağdaş Yaşamı destekleme derneği başkan yardımcısıydı, Umut Çocukları projesinin gönüllüsüydü, Cumhuriyet gazetesi yazarıydı, nerede kadın ve çocuklarla ilgili bir proje varsa oradaydı. Taşın altına elini sokanlardandı. Öğrencileriyle ders dışında da her konuda yol gösteren, arkadaş olabilenlerdendi. Sanat, felsefe, sinema, kitaplar hatta aşk üzerine saatlerce sohbet edebilendi. Ve onlara bir duruş, bir ufuk kazandırmak için çabalayan ve
“her deli cesur olmaz, deliler korkak da olabilirler. delilikte yaratıcılık, öteyi görebilmek vardır, ama cesur bir deli bunların hepsini bir araya getirerek analiz yapandır… ”
diyebilendi.
Çağdaş, Cumhuriyetçi, Atatürkçü, gerçek bir aydındı..
Hayatın her anını çok özel yaşayabilen, hastane odasında gitmesine çok az zaman kalmışken bile bakımlı, güleryüzlü, sevgili öğrencilerine yürek kapılarını açabilendi....
O benim aynı dünyada, aynı coğrafyada, aynı zaman diliminde yaşamaktan dolayı büyük onur duyduğum, hiç tanımadığım can kardeşimdi.....
Ve o güzel insan, beyaz atına binip yuvaya döndü....
RAHMET VE NUR ÜZERİNE OLSUN.....

MİMLENMİŞİM " ANKET"

2009-02-07T04:03:00.000-08:00

Kızlarım beni "MİM" lemişler demiştim bu da Betty kızımın mimine cevaptır. Betty bir anketle mimlemiş. Asırlardır anketle karşılaşmadığım için bu mime cevap vermem biraz geç oldu.

yaptığım 4 iş

*bankacılık
*öğretmenlik
*şifacılık
*yaşam koçluğu

defalarca izleyebileceğim 4 film

* casablanca
* tanrıyla sohbet
*başkalarının hayatı
* ferzan özpetek filmleri (cahil periler)

yaşadığım 4 yer
*ankara
*istanbul
*izmir
*düsseldorf

tatil için gittiğim 4 yer
*kaş
*bodrum
*foça
*arnavutköy ( bizim köy)

en sevdiğim 4 yemek
* köfte-patates
*makarna (her çeşit)
*zeytinyağlılar ( hepsiciği)
* hamsi

hemen şimdi olmak isteyeceğim 4 yer
*kızımla dipdibe olacağım her yer
* annemle başbaşa olacağım her yer
* yatağımla yorganımın arası (uykumu alamadım)
* dostlarla muhabbet sofrası

bir yağmur damlası olsaydım düşmek isteyeceğim 4 yer
*amazon ormanları
*akdeniz
*ege
*marmara ( kızımla buluşmak için)

teşekkürler kuzucuğum değişiklik oldu. Unutmuşum anket yapmayı....
anketi seven herkes üzerine alınabilir efendim....
sevgiyle....

MİM'LENMİŞİM "BEN NEDEN ZENGİN OLAMAM"

2009-02-05T01:27:00.000-08:00

Kızlarım beni mimlemişler.. Önce pembiş kızımın mim'ini mimleyeyim....
Efendim şimdi bunca bolluk üzerine yazmış biri olarak zenginliğin benim için ne anlama geldiğini sorgulamalayım. Geçmişte zenginlik çok çok param olması demekti ama artık öyle bakmıyorum. Hayatımda hiç bir zaman öyle kabarık banka hesabım olmadı ama ne zaman sıkılsam bir yerlerden aktı geldi...
Sistem, ulu Manitu, Yaradan adına ne dersen de o inandığın yücelik seni ortada bırakmıyor..tek bir şey haricinde..sen o bilinci bırakmadıkça.. yani sıkıldığında içinden adın gibi bileceksin ki "O" yanında ve bir yerlerden sana destek gelecek...
Hah işte bunu Bildiğin zaman akış garanti demektir. Ama saf gönülle, % 100 bileceksin....
İşte o an dünya avuçlarında... dünya avuçlarına sunuluyor...
Sevgili pembiş kızım ben zengin olamam, neden mi??????
ÇÜNKÜ...BEN ZATEN ZENGİNİM......

Efendim ben de sevgilimi mim'liyorum.
Gülhan Karayiğitoğlu

Kalu Bela...??????

2009-01-29T05:59:00.000-08:00

Sabaha karşı gördüğüm bir rüya ile uyandım . Saat 6.30 civarı ve hava tam aydınlanmamıştı. Rüyamda ben ölmüşüm ve yıkama yerindeyim . Başka ölmüş insanlar var ve üzerleri örtülü. Ben sevinç içindeyim ve şıkır şıkır oynuyorum "ohh nihayet bitti..yuvaya dönüyorum" nidaları ıle hoplayıp zıplıyorum. 3 kişi var ortamı hazırlıyorlar ama bir tanesi erkek ve geçmişte kızımın hasta bakıcılığını yapmış sevgili Hüseyin abisi. Ve insanlarla konuşuyorum, onlar görürmüş. Hüseyin bey çıkıyor, ben hoplamaya devam..ama bu arada nasıl bir mutluluk hissi var, içim dışım mutluluk olmuş... Derken bir patlama gibi, ışık patlaması gibi bir ses diyagframımdan, kalp çakram ya da gönül bölgesinden.... BİLDİRİYOR...
"SEN KALU BELADAN BERİ SONSUZ VE SINIRSIZ OLANSIN.....SON YOK...SEN HEP VARDIN VE HEP OLACAKSIN....KALU BELADAN BERİ....."
Dünyamız, bu güzel mavi planet çok yüksek geçiş enerjilerine maruz ve uyandığımda tarihe baktım 29.01.2009 = 11.1.11
Kocaman sorunlar zannettiğimiz şeyler aslında ne kadar basit..
ÇÜNKÜ SONSUZ VE SINIRSIZIZ BİZ...

Bir bardak su alır mıydınız?

2009-01-19T13:16:00.000-08:00

Su; tüm canlıların vazgeçilmezi, olmazsa olmazıdır. Beslenmeden günlerce yaşayabilen canlılar, su olmadan ancak 3 gün dayanabilirler. Yaşam kaynağımız su hakkında farklı farklı araştırmalar yapılır dünyanın muhtelif yerlerinde. Biz şifacı olduğumuz için şifa verdiğimiz insanlara hep su içmelerini önerirdik. Bir kocaman bardak suyu ellerine almalarını ve bu suyu programlamalarını, olumlamalar yapmalarını ve yudum yudum içmelerini söylerdik. Bunu söylerken de bildiğimiz birşeyden yola çıkarak değil tamamen sezgilerimize göre hareket ederdik.
Beş sene kadar önce belgesel lezzette bir film geçti elimize. Türkçeye "Ne Biliyoruz ki" ismiyle çevrilmişti. Ve bu filmde bir japon araştırmacı doktorun su ile ilgili yaptığı deneylerden söz ediliyordu. Doktor Emoto suyun şuurlu bir yapısı olduğunu ispat eden çalışmalar yapmış ve bu çalışmalarını fotoğraflarla dünyaya sunmuştu. Pet şişelere doldurduğu sulara farklı duygularla etiketler takıyor, belli bir ısıda dondurduktan sonra fotoğraflarını çekiyordu. Örneğin şişeye "şükür" , "sevgi", "aşk"ya da "aptal", "salak", "tembel" yazıp sonrada fotoğraflıyordu. İyi şeyler yazdığı şişelerdeki sular inanılmaz güzel kristaller oluştururken kötü sözcükler yazılı şişelerde amorf şekiller, bozuk kristaller oluşuyordu. Çalışmalarını ilerletip klasik müzik dinletiyor, dua ediyor ve muhteşem kristalleri fotoğraflıyordu. Kalabalık, kaotik ortamlardaki akarsu, göl gibi yerlerden aldığı numunelerde kristaller yokken, aynı suya iyi sözcükler söyledikten sonra kristaller oluşuyordu. Ayrıca siz bir bardak suyu içip "oh,çok şükür" dediğiniz anda tüm dünyadaki sular arasındaki kozmik şuur diğer suları da olumlu etkiliyordu. Ve bizim vücudumuzun büyük oranı da su.....
Dünyamızın ve bedenimizin büyük kısmını sular oluşturuyor ve biz stress altında,üzüntülü, kızgın, öfkeli olduğumuzda yani negatif duygularla dolduğumuzda vücudumuzun kristallerinin ne hale geldiğini tahmin edebiliyorum. Ve bu durum bir süre sonra fiziksel olarak hastalanmamıza yol açıyor. Sonra da kimyasallarla, ilaçlarla iyileşmeye çalışıyoruz. Oysa öyle dengeli ve kendine yeten bir sistem kurmuş ki YARADAN....
Dünyadaki tsunamilerin bile negatif düşüncelerin patlaması olduğunu düşünüyorum artık.
Alalım ellerimize kocaman bardak sularımızı ve teşekkür edelim, şükredelim,sevgimizi söyleyelim. Tüm dünyanın suları,denizleri,gölleri duysun, bedenimizdeki her hücre işitsin ve herşey yaratılan ahengine dönsün.
Deniz yıldızı öyküsünde olduğu gibi bizim için FARK ETSİN...BİR FARK YARATALIM....

Suyun Mucize Kristalleri

2009-01-19T13:09:00.000-08:00

Bir önceki yazımda söz ettiğim Dr.Emoto ile yapılmış bir ropörtajı günceme ekliyorum. Daha detaylı bilgilenelim diye...
Fotoğrafta da güzel şeyler işiten bir su damlacağının oluşturduğu muhteşem su kristalini görüyoruz hayretlerle....

Dr. MASARU EMOTO ve SU KRİSTALLERİ MUCİZESİ

Su! Üzerinde yaşadığımız dünyanın büyük bir bölümü sudan oluşmuştur, aynen bizim bedenlerimiz gibi.

Ancak, öncü bir Japon araştırmacının su ile ilgili olan fotoğraflarla doküman haline getirilmiş şaşırtıcı keşfini öğrenene kadar biz su hakkında çok az şey biliyorduk. Bu keşif bize bilmediklerimizi öğretti ve üzerinde yaşadığımız dünyanın en kıymetli kaynağı ile ilgili olarak yeni bir şuur seviyesine ulaşmamızı sağladı.

Dr.Masaru Emoto 1943 yılında Japonya da doğdu uluslarası ilişkiler ağırlıklı olarak aldığı üniversite eğitiminden sonra ikinci bir üniversite eğitim aldı ve Alternatif Tıp Doktoru oldu. Su kristalleri fotoğraflarını ‘’Suyun Verdiği Mesajlar’’ isimli iki kitabında yayınladı ve bu kitaplar tüm dünyada 400 bin adet sattı.

Dr.Emoto’nun su araştırmasını bu kadar popüler kılan nokta ise onun bu araştırma ile ispat ettiği düşünce ve duyguların fizik realiteyi etkilediği gerçeğidir. Aynı yerden alınan su örneklerine yazılı ve sözlü kelimelerle veya müzikle değişik niyetler, düşünceler yönlendirildiği, odaklanıldığı zaman ‘’su kendi ifadesini değiştimektedir’’.

Temel olarak Dr.Emoto suyun ifadelerini yakalamayı başarmıştır. Geliştirdiği teknikte çok soğuk bir odanın içinde son derece güçlü bir mikroskop ve çok yüksek hızlı bir fotoğraf çekim şekli uygulamıştır. Bu teknikle henüz oluşmuş donmuş su kristallerini fotoğraflamıştır. Ancak, değişik bölgelerden alınmış su örneklerinin hepsi kristalize olamamaktadır. Örneğin, çok kirli nehirlerden alına su örnekleri sadece suyun içinde bulunduğu hali, durumuu gösterirler.

Dr.Masaru Emoto donmuş suda oluşan kristallerin kendilerine belirli düşünceler yoğun olarak yönlendirildiğinde değişiklik gösterdiğini keşfetmiştir (düşüncenin şekline göre su kristalleri değişiklik gösterir).

Yapılan deneyler sonucunda çok temiz kaynaklardan gelen su örneklerinin ve kendilerine sevgi dolu sözcükler söylenen su örneklerinin aynen kar tanelerinin modeline benzeyen çok parlak, yoğun motifli, simetrik ve çok renkli desenler oluşturdukları görülmüştür.

Buna karşılık çevre kirliliğinin çok olduğu bölgelerden gelen su örnekleri veya negativ düşüncelere maruz bırakılan su örnekleri ise koyu renkli, asimetrik ve tamamlanmamış motifler oluşturmuşlardır.

Bu araştırmanın ve keşiflerin sonuçları bizim üzerinde yaşadığımız dünyayı ve kendi sağlığımızı nasıl positiv olarak etkileyebileceğimizi göstermiş ve devrim niteliğinde şuursal bir farkındalık yaratmıştır.

Dünyanın her tarafından konferanslar vermek üzere davet edilen Dr.Emoto Japonya, Avrupa ve Amerika da canlı deneyler yapmış ve düşüncelerimizin, davranışlarımızın, duygularımızın çevre üzerinde ne kadar derin etkileri olduğunu göstermiştir.

Bu konu ile ilgili olarak Amerikan Holistik Tıp Derneği Başkanı ve aralarında ‘’Kutsal Şifacılık’’ isimli kitabı da olan 295 yayını olan Dr.Norman Shealy şu yorumu yapmıştır:

‘’Dünyanın yarısı sularla kaplıdır ve bizim vücudumuzun dörtte üçü de sudur. Su, bizim içinde yaşadığımız dördüncü boyutla ruhumuzun beşinci boyutu arasındai bağlantıyı temsil eder. Bundan evvel pek çok çalışma, şifacıların hidrojen birleştirmeleri veya suyun infrared ışınları emmesi ile ilgili gözle görünmeyen etkilerini meydan çıkartmıştır. Ancak, bu çalışmaların hiçbirisi Dr.Emoto nun zarif çalışması ile boy ölçüşemez. Düşünce ve güzelliğin etkisi bundan evvel bu kadar iyi bir şeklide hiç anlatılamamıştı.’’

Naturally Well mecmuasının editörü olan Marcus Laux ise şöyle bir yorum yapmıştır ‘’Galile, Newton ve Einstein gibi Dr. Emoto’nun net vizyonu bize hem kendimizi hemde evreni farklı bir şekilde algılamayı göstermiştir. Burada bilim ve ruh birleşerek bizim dünyayı algılayışımızla ilgili inkar edilemeyecek bir kuantum sıçraması yapmış, sağlığımızı kazanarak nasıl huzur yaratabileceğimizi göstermiştir.’’

Bütün bunlara ek olarak şimdilerde yeni bir çalışma yapan Dr.Emoto bunu Islam dünyasına hediye edeceğini bildirmiştir. Bu çalışmada Allah’ın 99 ismi su örneklerinin üzerine yazılmakta ve oluşturdukları su kristali fotoğraflanmaktadır. Buna örnek olarak ‘’Adl ve Muksit’’ isminin yazılmış olduğu suyun oluşturduğu kristalin resmi Dr.Emoto’nun web sayfasında yayınlanmaktadır.

Kaynaklar: Dr. Emoto web sayfası www.masaru-emoto.net/english/entop.html
www.whatthebleep.com

Dr. EMOTO ve HADO FELSEFESİ

www.hado.com’dan derlenmiştir

Araştırmacı Dr.Masaru Emoto Tokyo da bulunan Hado Enstitüsünün başkanıdır. ‘’Hado’’ fenomeni ile ilgili yazdığı pek çok kitap vardır. Japonca da bu kelimeyi meydana getiren iki hece ‘’dalga’’ ve ‘’hareket’’ anlamına gelmektedir.

Aşağıda ki tanım ise Dr.Emoto tarafından yapılmıştır ve suyun tabiatı ile ilgili olarak pek çok keşif yapmasına vesile olmuştur.

Dr. Emato ya göre Hado tüm maddede atomik seviyede görülen titreşim desenine verile isimdir ve bunun temeli de insan şuurudur.

Yıllar geçtikçe ve Dr. Emoto nun teorisi kabul gördükçe Hado anlayışıda bütün Japonya da yaygınlaştı. Öyle ki bu kelime günlük konuşma dilinin bir parçası oldu. ‘’Buranın hado su çok düşük haydi gelin buradan ayrılalım’’. ‘’Gelin çevremizin Hado sunu değiştirelim.’’ İşte bu tip konuşma şekilleri özellikle Emoto’nun devrim yaratan su kristalleri ile ilgili çektiği fotoğrafların yayınlanmasından sonra Japonya da çok yaygınlaşmıştır.

Ancak, resimleri sadece kristalize olmuş bir su molekülü olarak düşünmemek lazımdır. Dr.Emoto yu Hado fenomeninin öncüsü yapan şey onun DÜŞÜNCE VE DUYGULARIN FİZİK REALİTEYİ ETKİLEDİĞİNİ İSPAT ETMİŞ OLMASIDIR.

Yazılan ve söylenen kelimelerle değişik hado=titreşimler meydana getirmekte ve hatta müzik dinletildiği zaman da su ‘’ifadesini değiştirmektedir.’’

Örneğin insan şükran duygusunu ifade edince bu hemen suya yansımaktadır.

Bu konu ile ilgili sıkça sorulan sorulara ve cevaplarına aşağıda yer verdik:-

Soru: Su kristali bize ne anlatıyor?

Cevap: Su kristalleri meydana gelen titreşimlerin deseni ve görüntüleridir. Genelde positiv titreşimler güzel bir şekilde oluşmuş su kristalleri meydana getirirler ve kristalizasyon oranı negative titreşimlerin meydana getirdiklerinden daha fazladır.

Soru: Su kristalleri neden çeşitli kelimeler ve onların manalarına bağlı olarak değişiklik gösteriyorlar.?

Cevap: Bütün lisanlar tabiatın titreşimlerinden meydana gelir. Ebeveynlerimiz ve öğretmenlerimizden tarafından eğitildikten sonra biz tabiatın lisanını konuşmaya başlarız. Ancak, biz küçük yaşlarda onların konuştuğu lisanı nasıl öğrenebildik? Muazzam büyüklükteki tabiatın titreşimi bizi bu sorunun cevabına yönlendirebilir. Positive titreşimler güzel sözleri yarattı ve negativ titreşimler ise negativ kelimeler yarattı. Bu evrenin en temel prensibidir.

Soru: Şayet suya önce negative bir söz olan ‘’beni rahatsız ediyorsun’’ söylenip ardından tekrar ‘’Sevgiler ve teşekkürler’’ gibi bir ifade söylenirse su gene güzel kristaller oluşturabilirmi?

Cevap:Evet, oluşturabilir. Özellikle ‘’Sevgiler ve teşekkürler’’ gibi bir kelime yaptığımız araştırmalara göre en güzel su kristalini oluşturmuştur.

Soru: Hangi tip su insanlara en uygun olanıdır?

Cevap: Birlikte kendinizi en rahat hissettiğiniz su. Kendinizi su ile yanyana koymaya çalışın. Öyle ki, biz su çeşitleriniz arasından seçim yapabilir ve kendimize en uygun olanını bulabiliriz. Suyu aynen bir erkeği veya kadını sevdiğimiz gibi sevmeliyiz.

Soru: ‘’Suyun verdiği Mesajlar’’ isimli kitabınızda delillerle sabit olan bir fotğraf kolleksiyonu var. Bundan da şu sonuca varabiliriz; hayvanlar, bitkiler, insanlar, organik veya inorganik herşey, kısacası tüm varlık birbirleri ile olan ilişkilerinde muhteşem bir ahenk içindedirler. Diğer taraftan inanıyorumki aynı deneyi tekrar tekrar yapmakta sonuçların aynı veya farklı olup olmadığını görmek açısından büyük fayda var.

Cevap: Evrenin sürekli bir akış içinde olduğu söyleniyor. Bu dakika bir sonraki dakikada burada olamaz. Bu bağlamda su kristalleri de aynı sonucu vereceklerdir, ancak deney yapılan ortam aynı kalırsa beklediğimiz gibi aynı sonuçları alırız. Bu yüzden kelime deneyleri için el yazısı değilde basılmış harfler kullanıyoruz. Tabii daha kapsamlı bir görüş bildirmek için daha fazla deney yapmamız gerekiyor.

Soru: şayet DNA ve insan dokusunun ve virüslerin kelimelere reaksiyon verdiğini bilseydik bunu tedavi amaçlı kullanabilirmiydik?

Cevap: İnsan bedenin yapısı 42 octavdan meydana gelmiştir ve bu frekanslarla ifade edilebilir. Bu da demektirki hem bakteriler hem de mitokondri bu skalada yer alırlar. Şayet, biz, bunlara denk gelen uygun frekansları yayabilirsek o zaman bir iletişim imkanı doğabilir. Zaten şimdi de pek çok insan alternatif tıp uygulamalrı yapıyor, ama bu teori hakkında bilgileri yok. Zaten DNA ve virüslerin yüksek frekans seviyelerinde yer aldığını gördüğümüze göre bu konuda önemli olan şuurumuzu nasıl yönlendireceğimizdir frekansları konuşmaktansa.

Soru: Su da benlik veya rahatsızlık duygusu varmıdır?

Cevap: Sonuç olarak su da benlik veya rahatsızlık yoktur. Ancak, suyun misyonu bizim düşüncelerimizi veya önlerindeki herhangi birşeyi taşımak ve çok boyutlu bir nakliyeci olarak davranmaktır. Su, sürekli olarak verilen bilgileri kopyalar. Su kristali fotoğrafına baktığımızda ilk etapta suyun şuurlu olduğunu düşünürüz. Bu durumda su, projeksiyon yapan bir yansıtıcı ve ayna görevini yapan tek şeydir.

www.hado.com’dan derlenmiştir

İstanbul -09.09.2006
http://sufizmveinsan.com

Ne olacak bu dünyanın hali???

2009-01-13T05:24:00.000-08:00

Genellikle muhabbet etmek için biraraya gelen insanlar muhabbetin koyulaştığı zamanlarda birbirlerine sormaya başlarlar;
" Ne olacak bu klubün hali?...
" Ne olacak bu memleketin hali?..
" Ne olacak bu dünyanın hali?.."
Hali , yani akibeti, yani sonu ne olacak manasında fikirler üretilir durmadan. Herkes kendi aklınca fikirler üretir, tartışılır ve bazen bir ortak paydada buluşulur, bazen de havanda su döğülür.
Neredeyse tüm parapsikoloji ile uğraşan gruplar, mistikler, neredeyse tüm inançlar ağız birliği etmişçesine zamanın sonlarına geldiğimizi, kıyametin yakın olduğunu söylerken gök bilimciler de yaklaşan ve pek de bilinemeyen şeyleri işaret ediyorlar. Onlar da farklı kıyamet senaryolarından söz ediyorlar. Ve kalabalık bir masada söylenen" Ne olacak bu dünyanın sonu?" serzenişlerinden pek de farklı gelmiyor açıkçası..
Hani bilinen bir yüz maymun deneyi olayı vardır. Okyanuslarda bulunan takım adalardan birinde yaşayan ve topraktan çıkarttıkları kökleri afiyetle yiyen maymunlar günün birinde, birden bu kökleri akarsularda yıkayarak yemeye başlıyorlar ve 6 ayda bir gözlem için gelen bilimadamları şaşırıyorlar bu durumu görünce. Bir 6 ay sonrasında , başka adalarda yaşayan ve aralarında hiç bir bağlantı olmayan başka maymunların da kökleri yıkayarak yemeye başladıklarını görünce şaşkınlıkları kat kat artıyor ve bu durumu "Morfogenetik alan oluşturma" ile açıklıyorlar.Morfogenetik alan oluştırma ancak kritik kütle ile mümkün ve bunu da sembolik olarak yüz sayısı ile ile ifade edip, bu deneye yüz maymun deneyi adını veriyorlar. Bu bağlamda bakarsak dünyanın içinde bulunduğu kaos, toplumlarda ve kişilerde korku, öfke ve şiddete yol açıyor çünlü tepemizde kocaman bir kaos ortak alanı yarattık ve de bu nedenle silahlanma, savaş her ülkenin baş sorunu.
Peki bu durumda dünyada barışı, silahsızlanmayı nasıl sağlayacak, savaşları nasıl sonlandıracağız. Bunu sokaklara dökülmeden yapmanın bir yolu var. Biz de savaşı, silahı, şiddeti, terörü aklımıza getirmeden dünya barışını düşünerek işe kendimizden başlıyacağız. Aşkı, sevgiyi, mutluluğu düşüneceğiz. Mutlu insanlar getireceğiz gözlerimizin önüne. 68 kuşağı çocukları gibi çiçek açacak düşüncelerimiz. Elele vermiş mutlulukla gülen insanları düşleyeceğiz. Tüm dünyanın birbirine yardım eden insanlarla dolu olduğunu , aç ve yoksul insanların olmadığını imgeleyeceğiz. Bizler de mutlu insanlar toplu alanı oluşturup, bunun kritik kütleye ulaştığında tüm insanlığa yayılacağını ve bu güzel mavi planetin, sevgili dünyamızın Barış gezegeni olduğunu göreceğiz.
Birlikten kuvvet doğar, BİR'LİKTEN BARIŞ DOĞAR......

Mahasringa - Bolluk üzerine 4

2009-01-06T13:54:00.000-08:00

Geçtiğimiz yıl Ekim ayının ortalarında arasıra uğradığımız bir merkezden gelen bir mail bir anda ilgimi çekmişti. Vejeteryan yemekler yapılacak, bolluk üzerine söyleşi olacaktı. Üstelik söyleşiyi yapacak olan kişi Hindistan'dan gelmiş ve Aşk Elçisi olarak bilinen Mahasringha Marek Marczuk idi.
Uçarak gittik, kolay mı bolluk üzerine bize hap gibi bilgiler verecek ve biz onu yutup bir anda her şeyi değiştirecektik.
Gittiğimizde bizden önce gelmişlerdi. Yanında dünyalar şirinesi tercümanı ve kendisi gibi bir başka adanmış kişi. Mutfakta bir curcuna vardı, giren çıkan,konuşan dinleyen, ve hep birlikte yemekler yapan yaklaşık 20 kişi. Biz de hemen daldık mutfağa, hamurlar açtık, kızartmalar kızarttık, tatlılar yaptık, soslar hazırladık ve bu imece usülünden müthiş keyif aldık. Bir taraftan yemekleri diğer taraftan yaşam felsefesini anlatıyordu. Ona kısaca sringha diye hitap ediyorlardı. Aslen Polonya'lı olup, 30 yıldır Hindistan'da yaşıyordu. Her gün yoksullara yemek yapmak için köylere gidiyor, bulduğu malzemelerle kocaman kazanlarla yemekler yapıp aç insanları doyuruyordu. (Facebook sayfasındaki albümlerde fotoğrafları var.) Kendisine ait pek fazla bir şeyi yok, çünkü onun
bir şeyini beğenirseniz anında size armağan ediyor. 1,5 saatte 30 kişiye yemek hazırlayabiliyor ve mutfaktan çıkarken girdiğinden daha temiz bırakıyor. Yemekler hazırlandığında hemen yenmiyor ve bir ritüelle yemekler Krishna'ya sunuluyor, mutluluk mantrası eşliğinde. Kutsanan yemekler artık yenilebilir hale geliyor ve mutlulukla yeniyor.
"Verin ki gelsin" diyor, "avucunuz dolu olursa yeni bir şeye yer olmaz" diyor, hizmet ediyor şarkılar söylüyor, yarından korkmuyor,elinde avucunda ne varsa dağıtıyor... Onunla aynı mekanda olmak bile o muhteşem mutluluk enerjisini hissettiriyor.
Yemekler bitince şarkılar, müzik eşliğinde danslar yapılıyor.
Hindistan'a gelin, konuğum olun diye kocaman sarılıyor. Evi, yüreği,sofrası her gelene açık.. bunu hissettiriyor. Yanındayken, birlikte pişirir, birlikte yerken,danslar ederken yarın yok oluyor, endişeler bitiyor.
Yarın ödemelerin mi var? Boşver, Allah Kerim duygusu ile doluyorsun.
Hani benim camımın önüne koyduğum ekmeklere gelen kuşlar gibi yarını düşünmeden, korkmadan,endişelenmeden yaşıyor, o adanmış bir Bilge kişi. Kendisini Krishna'ya adamış.
Yani Allaha , Manitu'ya , ad önemli değil o yüce gücü BiLİYOR ve onunla dolduruyor kendisini ve ışığını yansıtıyor.
Darısı başımıza....

Hoşgeldiiiin 2009

2009-01-01T09:45:00.000-08:00

Bu güzel mesaj , Facebook'ta üye olduğum Yunus Emre sitesinin üyelerine gönderdiği bir yeni yıl mesajıdır. Beğendiğim ve paylaşmak istediğim için bloguma aldım....
Sevdiğim kim varsa, kendim de dahil, sevebileceğim herkes de dahil...
Sağlığı iyi olsun…
Kalbi ritmini çalsın. Yanakları kiraz pembesi, dudakları bal olsun. Teni sıcak kalsın, enerjisi dışına taşsın. Ciğerlerinden nefes, midesinden gurultu, bacaklarından güç eksik olmasın. Kanı bol olsun, damarlarında dönüp dolaşsın.

Sevdikleriyle birarada olsun…
Kolu kollarına değsin, gözü gözlerinin içine baksın. Lafları birbiriyle başlasın. Nesi varsa bölüşecek biri olsun; nesi yoksa bulup getirecek biri olsun. Bu birileri az ama öz olsun. Bazıları dünyada tek olsun. Sevgisinin tamamını harcasın. Harcasın ki, ona büyük bir miras kalsın.

Sevmekten bıkıp usanmayacağı biri olsun…
Onun yeri ayrı olsun. Onu soysun, başucuna koysun ama yalan uydurmasın. O her şeyine, her haline tanık olsun. Bir hareketiyle güldüren, bir hareketiyle ağlatan olsun. Duyguların hepsi onda olsun. Kalbi buna teslim olsun. Bütün şarkılar onu anlatsın. Aşık olsun, sırılsıklam olsun. Kurumasın.

Yapmaktan bıkıp usanmayacağı bir işi olsun…
Başarının gerçek adının bu olduğunu unutmasın. İbadet eder gibi, bu keşfini hergün yeniden kutlar gibi, onu yapıp dursun. Yaptıkça daha iyi yaptığını görsün. Daha iyi yaptıkça bunu başkaları da görsün. O başkalarının bunu gördüğünü, dış gözüyle görsün, iç gözüyle işine baksın.

Neşesi bol olsun…
Kendini mutlu etsin, durduk yere neşelenmek nedir bilsin. İçinde bir şey durup durup zıplasın. Duydukları gördükleri onu gıdıklasın, kahkaha attırsın. Gürültü çıkarsın. Saçma şeyler söylesin. Çocuklukta en şımardığı ana, sık sık gidip gelsin. Nereye gidip geldiği bilinmesin.

Değiştirmek istedikleri değişsin…
İçte ve dışta, iyi günde ve kötü günde tadilat yapsın. Eskilerini atsın, ruhunu havalandırsın. Kapıda hep kamyonu dursun. Dilediği yere taşınsın. Kendinden taşınmak isterse, içindeki güç, dışındaki sevgi ona yardımcı olsun. Bileği, bütün alışkanlıklarıyla, bağımlılıklarıyla güreşsin.

Bir şey ona sürpriz olsun…
Günlerinden bir günü, bir pakete sarılı olsun. Açılınca içinden hiç beklemediği güzel bir haber çıksın. Bu gün üçyüzaltmışbeş'ten herhangi biri olsun. Öylesine bir pazartesi, arkaya kavuşturduğu ellerinde, unutulmaz bir salı saklasin. Öyle tahmini mümkün olmayan bir şey olsun ki bu, hayatın zekasını anlatsın.

Bir hayali gerçek olsun…
Bir hayale gözünü yumsun. Peşinden koşup onu sobelesin. Hayalini kendinden saklamasın. Bir çizgi filmde olduğunu, herşeyin mümkün olduğunu unutmasın.

Bu duayı okusun. Kendi sesiyle duysun. Duası gerçek olsun. Her kelimesine şükretsin. Tek satırına nazar değmesin.

Benden de kocaman bir AMİİİİİİİİİNNNNNNN .......

Bolluk üzerine 3

2008-12-28T00:44:00.000-08:00

Bazı gazetelerin köşe yazarlarının bitmek bilmez günlüklerine benzemeye başladı bu konu ama bolluk üzerine söyleyeceklerim, aklıma gelenler bitmedikçe devam edeceğe benziyor.
YIL 2004 aylardan Mayıs ben bir ayrılık yaşadım. Nedenini anlıyordum ama bunun benim büyümemle ilgisini kavrıyamıyordum. Manevi bir yoksunluk hissine girmiştim ve soruyordum "Neden" diye sürekli.. ve o yoksunluk beni maddedeki yoksunluğa da götürdü. Babamı kaybettim, kızım 40 gün hastanede yattı, maaşıma haciz kondu vs... Birgün yine derin derin düşünürken iç sesim cevap verdi, ki o iç sesin direk O"ndan geldiğini bildim o anda. RIZKIN BENDEN, RIZKIN GARANTİDE... KORKMA...
hani titredim ve kendime geldim denir ya aynen öyle oldu. Ve içimde bir sevinç, bir huzur, bir mutluluk anlatılamaz... O andan sonra da herşey değişmeye başladı çünkü ben yoksunluktan varlığa geçmiş, geçirilmiştim. Benimle bu olayları birlikte yaşayanlar çok iyi bilir 1 yıl hiç maaş almadan hayatımızı sürdürdük biz. Hem de hiç sıkılmadan. Bir yerlerden bir dolu paralar geldi ve yaşam sürdü... Rızkımın garantide olduğunu yaşayarak tekrar öğrendim. Evet korkuyu bıraktığın ve kendini O'ndan gelen akışa teslim ettiğin an herşeyin nasıl yolunda gittiğini görüyorsun. Bu inanmanın ötesinde, bu bilmek. Hani tv kumandasını eline aldığında bastığın anda çalışacağını hiç sorgulamadan bilirsin, ya da adını sorduklarında bilirsin hiç düşünmeden... işte öyle bilmek, emin olmak.. korkmadan, zihnin korku senaryolarına hiç aldırmadan BİLMEK...
Bilgelik yolcusu olmak şerdeki hayrı görmek, akışla yaşamak, teslimiyet ve bilmeyi öğretiyor insana... Gönül diler ki, bir sıkıntı geldiğinde anında o bilgiye geçebilelim. İşte o zaman gerçek anlamda Bilge oluruz belki....

Bu 3 yazının resimleri bizim bereketli bahçemizin meyveleridir.... Alın size Bolluk.... ;))

Bolluk üzerine 2

2008-12-25T11:59:00.000-08:00

Bolluk neydi???? İhtiyacın olan şeyin fazla fazla bulunması... Yazın etrafıma baktığımda her şeyin ihtiyacımızdan fazla olduğunu, ağaçların meyvelerle dolduğunu, dağdan şelalelerden, pınarlardan gürül gürül akan suları, denizde sürülerle gezen balıkları gördükçe bolluğun anlamını tekrar tekrar düşündüm. Ağaçlar üzerlerine fiyat etiketi koymamıştı, yol kenarına aracını çeken herkes istediği kadar toplayıp afiyetle yiyebiliyordu. Deniz istediğiniz kadar girin bir fatura göndermiyordu.
Peki neden kıtlık veya yokluk çekiyor insanlar???
Ben her sabah mutfak penceremin önüne bir-iki dilim ekmek koyarım. Kendi kahvemi hazırlarken onlar gelirler. Öncü bir minik gelir ve kendisi gagasını değdirmeden cikcik öter ve diğerlerine haber verir. Sonra grup gelir, biraz yiyen uçar gider ve sonra diğerleri gelir. Hiç birisi yarın için ekmek istiflemez. Yer, mutlu olur, uçar gider. Hiç birisinde yarın ne yiyeceğim endişesi yoktur... Yaşama güvenir ve o güvenle yaşar.. ya da bendeki izlenim bu...
Stoklama- istifleme-depolama hep bize has şeyler. Yarın endişesi insana özgü ve bu ihtiyaçtan fazlasını saklama güdüsü yüzünden, bende çok sana yok dengesizliği oluşuyor. Kuş beyinli dediğimiz kuşlar kadar güvenebilsek yaşama... Onlar kadar huzurlu ve güvenli olabiliriz belki...
Onlar kadar keyif alabiliriz yaşamdan... O küçücük varlıklardan bile öğrenecek çok şeyimiz var....

Bolluk üzerine 1

2008-12-23T03:05:00.000-08:00

Sekiz yıldan beri her sene yazlarımızı geçirdiğimiz yazlık evimizde bu yıl daha uzun süre ve yalnız tatil yaptık. Genellikle İtalyan aileleri gibi kalabalık olduğumuzdan bahçe ve toprakla ilgili bana seyretmekten ve arada sulamaktan başka iş düşmezdi. Bu yaz sevgilimle başbaşa kaldık ve bahçe ile, toprakla ilgilenme işi bana kaldı. Ve bazı insanların doğayı, hayvanları neden insanlara tercih ettiğini anladım. Doğa; yalın ve saf görünümünün ardında o kadar farklı gizemler içeriyor ki bunu yaşayarak anlıyabiliyor insan.
Gittiğimiz zaman bahçe bakımsız, otlar adam boyu, ağaçları öldüren sarmaşıklar her yanı kaplamış durumdaydı. Ve paçaları sıvayıp bahçeye daldım. Bahçe dediğime bakmayın normal bir bahçe değil, orman arazisi içinde ve orman yapısında, yanı başı kestane ormanı olan bir yer. Bir hafta sonra her şey budanmış, toprağın yüzü açılmış ve varolan ortancalar, sardunyalar, kaktüsler kendilerini göstermişlerdi. 2 hafta sonra ise bize teşekkürlerini sunmaya başladılar. Üzerleri tomur tomur çiçeğe durdu. Hatta normalde Mayıs ayında çiçek açan Erguvan ağacı Temmuz ayında çiçekler açtı. Doğa, toprak karşılık veriyor, teşekkür ediyordu. Meditasyon gibi bir şey toprakla uğraşmak hatta daha fazlası. Hiç birşey düşünmüyor toprakla BİR olmayı yaşıyorsunuz. Toprakla , Yaradan ile börtü böcek ile yaprakla çiçekle BİR'siniz. Teşekkür- Şükür birbirine karışıyor. Müthiş bir aşkınlık hissi. Meditasyondan ileri demem bu yüzden.
Ve güneşin her akşam farklı renk oyunları ile muhteşem günbatımı şölenlerini izleyip düşünceye dalıyordum. İçimde büyük bir huzur ve mutluluk duygusu ile. Ve gece gökyüzü ayrı bir manzara sunuyordu... binlerce yıldız dalga sesleri eşliğinde gözlerimizin önünde bir başka boyuttan sesleniyordu adeta. Yeniliyor, tazeliyordu ruhumuzu...
Bolluk üzerine düşündüm.... doğa öylesine bereketli ki... bir tohum ekiyorsun sana bin meyve veriyor.

2008-12-16T09:24:00.000-08:00

İşte gerçek anlamda Bilgelik bu. Bu yazıdan, kitabeden adı her neyse bu fikirden yüzlerce yıl sonra hala yeni öğretilerin peşinde koşturup Bilgeleşmeye çalışıyoruz. Oysa elin kızılderilisi, senin toprağının Yunus'u, Mevlana'sı işi bitirmişler.... Biz hala bilginin peşinde koşturuyoruz. Oysa Bilgelik; bildiklerinin tümünü unutup, yaşamına aktarmaktır.
Daha çooook fırın ekmek gerek çooook...

Aşka aşık kadınlar...

2008-12-14T10:55:00.000-08:00

Aşka aşık kadınlar vardır bilirsiniz... Karşısındaki önemlidir önemli olmasına da onlar bizatihi aşkın kendisine aşıklardır. O pırpırlanma haline, o yüksek adrenalinle gezinmeye, dudakların heran fiyonk gibi olmasına, mutlu uyanmalara, yanındayken bile özlemelere, kendine, evine, yemek yapmaya özen göstermelere pırıl pırıl, mırıl mırıl olmalara aşıktır onlar.
İşin bilimsel yanını bilim adamları araştırsın yani neden bazıları böylediri onlar araştıradursunlar, ben kendi nedenimi biliyorum. Çünküüüü benim annem bir aşk çocuğu, anneannem ve dedemin aşk ürünü annem. Ve ben bir aşk çocuğuyum. Babamla annemin güzel aşklarının ürünlerinden biriyim.
Şimdi benim kızım yazılarında hayıflanıp duruyor ya ben neden böyleyim bıdı bıdı diye. Öylesin çünkü sen de bir aşk çocuğusun kuzucuğum. Aşk biz 4 nesil büyücü kadınların birbirlerine bıraktıkları tek mirastır.
Bir mirasyedi gibi keyfini çıkar. Şu giderek tuhaflaşan dünyada, ortalıkta çiçeğe- böceğe, buluta yağmura, kuşlara-kelebeklere, gün doğumu- gün batımlarına, mutlu,sevgili ve aşkla bakan birileri de kalsın. Ananın ak sütü gibi helal olsun kızım,güle güle yaşa...

Keşke.....

2008-12-14T10:24:00.000-08:00

O benim kahramanlarımdan biriydi. 1936 yılında hazırladığı valiziyle evinden çıkmış, kimbilir ne kadar az parasıyla kendine bir oda kiralamış ve çalışmak için sigara sarma işine işçi arayan Tütün Fabrikasında işe girmişti. Okuma yazması yoktu, hiç de olmadı. 1 ay sonra kader karşısına büyük aşkı dedemi çıkartmıştı. İlk görüşte aşktı ve 9 yıl boyunca da hep aşık kaldı. 9 yıl sonra 2 çocuğuyla dul kalmıştı. o zamanın en yaygın hastalığı verem dedemi almıştı elinden. Gözünün yaşı kurumadan çalışmaya başladı çocuklar için. 3 ay sonra bizim dedemiz zannettiğimiz 2. kocasıyla evlenerek köye gitti. Tayyörünü çıkartıp köy evini ve 5 üvey çocuğu adam etmeye koyuldu. Hatırladığım o ev, mis gibi beyaz kireç badanalı, cam önü sedirleri dantel minderli, bahçesinde hanımelleri, karanfilleri, meyve ağaçları ki o meyvelerin misler gibi yapılmış reçelleri raflarda dizili, olağanüstü temiz arap sabunu kokulu hayal gibi bir evdi.
92 yaşında öldü, o benim anneannemdi. Geçmişini ,ailesini hep gizledi bizden. Çok güzel bir kadındı beyaz rus muydu, ak arap mıydı.Kafkaslardan mı gelmişti hiç bilemedik hep geçiştirdi bizi.. Duygularını ölesiye merak ederdim ama gırgıra vurur anlatmazdı.
Keşke şu blogları karıştırıken bir yerlerde rastlasam ona. Yazmış mesela, blogu varmış anneannemin. Nerelerden gelmiş, kimlerden kaçmış, neler hissetmiş bir bir okusam. Dibinde büyüdüğüm ama hiç tanıyamadığım kadını tanıyabilsem...
Keşke....

Denize bakmak ibadettir.

2008-12-12T03:07:00.000-08:00

"Denize bakmak ibadettir" derler, neden? Galiba denize bakınca pek kötü bir şey düşünemez insan, öyle seyretme haline girer.Dalgasıyla, martısıyla, gemisiyle hem içine alır hem de dışında bırakır. Senin ruh haline göre değişir. Yıllar boyu içinde olmayı yaşamışken şimdilerde kenarında olup da Bir olmayı sever oldum.Kenarında bir yerlerde olayım, yeşillikler üzerinden göreyim, öyle uzun uzun seyredeyim. Kokusu burnuma dolsun, ben onunla dolayım...Hücrelerime dek hissedeyim ve de içimi dinleyeyim. Çünkü ancak konuşmadığımda içimi duyuyorum ve o da bana denizden yansıyor.. Sen bendensin..sen bendesin..sen bensin...
Deniz beni çağırıyor...

Merhabalaaaar

2008-12-11T12:20:00.000-08:00

Dün heyecanımdan merhaba demeyi unutmuşum,
Efendim "merhaba" aslında Farsça kökenli bir kelime olup" benden sana zarar gelmez " manasına geliyor. Benden de cümleye kocaman bir MERHABAAAAAAA
Hoşgeldiniz,hoşgeldiiiiim....

Hadi temize çek bizi...

2008-12-10T16:13:00.000-08:00

Kar yağışı bekleniyor..oysa daha dün seyrek seyrek mevsimin ilk karını gördüm... Kar dediğin doğuda kar..lapa lapa yağar, muhteşem bir örtü gibi kapatır heryeri herşeyi temizler temize çeker.
Hele de ilk karın ardından sokağa çıktığında bir tek senin ayak izlerin vardır..belki birkaç kedi, köpek pati izi karın üzerinde belirsizce bir yöne gider. Kimsenin olmadığı ıssız bir koyda yüzmek gibidir.Bir sen..bir de doğa.. sen misin doğa mı şaşırır kalırsın... Bir olursun yağmış karla..eline alırsın sertleşmemiş karı ve tane tane muhteşem kristalleri görürsün, biri diğerine benzemeyen eşsiz tanecikleri görürsün ve içine sığamaz için...
yoğun bir iş gününün ardından lapa lapa yağan karla birlikte evine doğru yürüyorken ..evine gelmişken..başını kaldırmış evine doğru bakarken.. açık camın içinde evindeki 4 yaşındaki kızını görürsün birden ..yüzünde dünyanın en güzel gülümsemesi ile yağan karları ellemeye, dokunmaya, tatmaya çalışırken görürsün ve içine sığmaz için...
Hadi gel..yağ üstümüze, temizle hepimizi.. temize çek bizi...